Ik dacht dat het leven nooit meer beter zou worden

Luna is 18 jaar en woont op dit moment op een behandelgroep voor jongeren met autisme. Ze heeft in het verleden veel meegemaakt. Ze heeft jarenlang gevochten voor haar leven, maar heeft nooit opgegeven. Door haar vechtlust staat ze waar ze nu staat. Ondanks de diepe dalen en alle tegenslagen, is ze er volgens eigen zeggen sterker uitgekomen. 

Binnenkort verhuist ze naar een eigen plekje, naar een eigen appartementje. Weg uit alle klinieken en groepen. Dit is iets waar ze zich erg op verheugt.

Ik kan voor mijn gevoel eindelijk het leven weer oppakken. Ik woon weer dichterbij mijn vrienden en familie en kan ik weer sporten bij de vereniging waar ik van af klein af aan op zit.

Ik schaamde me voor het pesten

Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin waar iedereen er altijd voor elkaar is. Ik voelde me veilig thuis. Op de basisschool had ik dat veilige gevoel helaas niet. In groep 5 begon het allemaal. Het begon met flauwe grapjes over mijn uiterlijk. En al snel werd het erger. Het pesten begon. Hier begonnen mijn problemen. Ik begon me af te zonderen van mensen. Ook thuis praatte ik minder en sloot ik me op in mijn kamer. Ik schaamde me voor het pesten. Ik dacht dat het allemaal mijn fout was. Toen ik naar de middelbare school ging, ging het een stukje beter. Ik zag dit als een nieuw begin. Maar toen ik voor mijn 3e leerjaar naar een andere school moest ging het alleen weer bergafwaarts. In die jaren maakte ik ook meerdere traumatische gebeurtenissen mee en werd ik suïcidaal. Ik zakte weg in een diep dal. En er uit komen, dat lukte niet meer.

Opgenomen op een gesloten afdeling

Het dieptepunt van mijn leven was in oktober 2019. De maanden ervoor ging het heel slecht met me. Ik voelde me ontzettend alleen, het leven had geen nut meer. School ging slecht, bij het sporten liep het niet goed, thuis had ik een kort lontje, waardoor het er niet gezelliger op werd. Ik kwam op het punt dat ik een suïcide poging deed. Hierdoor werd ik voor het eerst opgenomen op een gesloten afdeling. Dit was voor mij ontzettend zwaar. Ik maakte hier dingen mee, en zag hier dingen die je niet hoort mee te maken. Het was voor mijn eigen veiligheid, maar veilig voelde ik me daar totaal niet. Dit was echt het dieptepunt van mijn leven. Ik was boos op mezelf, maar tegelijkertijd wilde ik nog steeds dood.

Ik dacht dat het leven nooit meer beter zou worden

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hier nog ben. In die donkere periodes dat ik het niet meer zag zitten was ik altijd boos. Boos op de mensen en hulpverleners die me ervan weerhouden of mijn leven hadden gered. Nu ben ik ze zo ontzettend dankbaar. Ik heb weer zoveel mooie dingen mogen meemaken en die had ik anders nooit meegemaakt. Ik dacht altijd dat het leven nooit meer beter zou worden, maar dat had ik fout. Ik ben eruit gekomen. Ook nu heb ik soms nog wel mindere momenten, maar hier kan ik nu zoveel beter mee omgaan.

Weer hoop en vertrouwen in het leven

Het omslagpunt kwam toen ik opeens gebeld werd door mijn begeleider. Ze vertelde me dat ik binnenkort bij een appartement kon gaan kijken en als ik het wat vond dat ik er al snel heen kon. Dit was het punt dat ik weer hoop en vertrouwen in het leven kreeg. Een nieuw plekje, dus ook een nieuwe Luna. Ik stond meer open voor hulp en begon weer dingen te ondernemen. Dit deed me goed. Langzamerhand begon ik me weer beter te voelen en besefte ik dat het leven echt beter kon worden. Ik kon weer genieten. De gedachte dat ik straks ga verhuizen, geeft me zoveel kracht. Eindelijk sluit ik het hoofdstuk ‘opgenomen zitten’ achter me en open ik het hoofdstuk ‘mijn eigen plekje’.

Ik heb veel hulpverleners gezien

Ik heb veel hulpverleners gezien. Ik heb veel instanties gezien. De één heeft me beter gedaan dan de ander. In het begin dachten ze dat het goed was me zoveel mogelijk therapieën aan te bieden waardoor ik soms wel 6 keer per week therapie had. Dit sloopte me, ik kon hierdoor mijn school niet volgen en het deed me mentaal ook echt niet goed. Hier zijn we uiteindelijk dus ook mee gestopt.

Ik ben meerdere keren opgenomen geweest, gesloten klinieken en open klinieken. Alles was crisis, dus het was allemaal maar voor een korte periode. Telkens werd ik overgeplaatst en ook dit deed me geen goed. Dan hechtte ik me net aan mensen en dan moest ik weer weg. Nu zit ik op een behandelgroep. Hier kan ik voor langere periode zijn. En binnenkort verhuis ik naar een eigen plekje. Hier is maar een bepaald aantal uur op een dag begeleiding aanwezig.

Ik moest iets op de planning hebben

Mijn familie en vrienden hebben mij deze periode altijd gesteund en dat heb ik als heel helpend ervaren. Wetend dat er mensen voor je zijn en dat je er niet alleen voor staat. Ook is voor mij een dagbesteding hebben heel belangrijk. Ik moet iets op de planning hebben, ook al is het iets kleins. Als ik niks doe, dan ga ik juist heel veel piekeren en gaat het bergafwaarts. Ook uit sporten heb ik ontzettend veel kracht gehaald. Het doet me goed als ik beweeg. Even alles eruit gooien en alles om je heen vergeten.

Telkens als het me te veel werd en ik eigenlijk niet meer verder wou, dacht ik aan mijn familie en vrienden. Ook heb ik erg veel moed gehaald uit dingen opschrijven. Als het me echt teveel werd en ik had drang om mezelf wat aan te doen, dan ging ik schrijven. Ik schreef dan even alles van me af en schreef daarna de positieve dingen op. Ik schreef ook wel eens over de toekomst, hoe ik zou willen dat het zou worden. Telkens weer las ik dat terug en dacht ik bij mezelf: dit kan mijn leven ook zijn als ik misschien nog iets langer probeer.

Misschien heb je dit al heel vaak gehoord

Geef niet op want het leven kan echt mooi zijn. Ik weet dat je dit misschien al heel vaak hebt gehoord en ik geloofde het ook niet. Maar ik kan je zeggen dat het leven echt weer beter kan worden. Probeer lichtpuntjes te zoeken. Dingen die je kracht geven. En probeer die dingen op te pakken. 

Probeer het leven weer wat mooier te maken op de momenten dat het zo donker is. Ja, dat is lastig en het gaat ook wel zwaar worden, maar het is het zo ontzettend waard. En als het je niet alleen lukt is dat ook oké. Zoek hulp, dat is niet erg. Dat is juist super krachtig. Want erover praten is belangrijk. Krop niet alles op, maar deel wat je dwars zit. Je staat er niet alleen voor.