Ik heb gekozen voor het leven

Daniëlle heeft geen mooie jeugd gehad. Haar vader mishandelde haar, haar broertje, zusjes en moeder gedurende haar jeugd zowel fysiek als mentaal. Ze heeft altijd gedacht dat dit normaal was en geloofde dat ze in werkelijkheid echt zo slecht was als dat haar vader deed doen geloven. 

Ze begon zich langzaam maar zeker steeds somberder te voelen en ontwikkelde verschillende coping strategieën om met haar gevoelens om te gaan.

Geen vertrouwen meer

Ik heb hier mijn gehele middelbare school periode mee geworsteld. Ik hield zoveel mogelijk mijn masker op. Ik probeerde aan iedereen te laten zien dat het goed met mij ging, maar de werkelijkheid was zo anders. In havo 5 voelde het alsof de duisternis van mijn depressie mij aan het overspoelen was. Ik leefde niet meer, maar was aan het overleven. Mijn ouders waren inmiddels gescheiden, maar dit maakte mijn/ons leven er niet beter op. Jeugdzorg kwam wekelijks langs en we kregen vanuit meerdere kanten te horen dat we als gezin alles hadden verzonnen. We waren niet mishandeld.

Mijn moeder had dit allemaal verzonnen en mijn vader was het slachtoffer in dit alles. Dit hakte er hard in, ik vond het al moeilijk om mijzelf niet de schuld te geven van alles wat er gebeurd was, maar nu had ik blijkbaar alles nog verzonnen ook. Ik twijfelde aan alles en dit deed niet veel goeds voor mijn stemming. Van de toenmalige jeugdbeschermer en mijn moeder moest ik naar een psycholoog toe. Ik wilde dit niet, want ik vertrouwde geen enkele hulpverlener meer.

Ik praatte daarom bij mijn psycholoog ook niet over mijn gevoelens. Ik vertelde dat het wel goed met mij ging, soms een beetje somber, ‘maar dat is toch wel begrijpelijk na dit alles?’. Ik kreeg mijn psycholoog zo ver dat ze geloofde dat het goed met mij ging en de hulp stopte. Wat een spijt had ik hier achteraf van.

Verpleegkundige worden

Ik volgde de eerste twee jaar van de opleiding HBO-V. Ik liep op school met lange mouwen, ook in de zomer, viel soms bijna om van de honger, sliep amper, maar presteerde goed. Ik haalde mijn Propedeuse, maar kon er niet blij van worden. Ik bleef iedere dag doorgaan, omdat ik zo graag verpleegkundige wilde worden, maar wanneer ik ’s avonds in bed lag, wenste ik dat ik dood was. Die wens werd steeds maar sterker en werd bijna onmogelijk om tegen te vechten. Ik bleef hulp weigeren en ik praatte amper over hoe ik mij voelde.

Vanuit de jeugdbescherming is er Bemoeizorg ingeschakeld en ik ben toen langzaam begonnen met praten over hoe ik mij echt voelde. Over hoe donker mijn gedachten waren, hoe somber ik mij voelde en hoe graag ik wilde stoppen met leven. Er is toen gekozen voor een kortdurende opname.

Slechter tijdens de opname

Tijdens die opname werd ik echter niet beter, maar eerder slechter. Ik was mijn houvast verloren, het voelde alsof ik niets meer had om voor te vechten. Ik raakte nog verder in het diepe, donkere dal en verloor mijzelf. Ik kon alleen nog maar denken om dit alles te stoppen en deed hier dan ook alles aan. Wat een kortdurende opname zou zijn, werd een opname van meer dan een jaar. Ik zag mijn familie niet meer dagelijks, volgde mijn opleiding niet meer en moest maar een rondje gaan lopen of een Mandala inkleuren als de spanning hoog zat. Op die manier moest ik maar ‘beter’ worden.

Waar ik de hoop had opgegeven, gaf de hulpverlening ook de hoop op. En dit raakte iets bij mij. Ik wist met mijn verstand dat ik niet echt dood wilde, maar dat ik alleen de pijn wilde stoppen en dat de dood daar de enige oplossing voor leek. Na dit gesprek ben ik een plan gaan opstellen, ik wilde niet langer bij de instelling blijven, maar terug naar huis, mét toekomstperspectief. Ik heb geen pogingen meer gedaan en mijzelf niet meer beschadigd en was zodoende geen gevaar meer voor mijzelf en mocht met ontslag.

Met ontslag

Ik ben met ontslag gegaan en tijdelijk bij mijn moeder gaan wonen. Dit was geen makkelijke stap, want ik was weer in de ‘echte wereld’. Na kort bij mijn moeder gewoond te hebben, kwam er een plekje vrij bij een vorm van begeleid wonen. Ik kreeg een eigen appartement en was vrij om te gaan en staan waar ik wilde. Ik had eenmaal per week een gesprek en kon van maandag tot vrijdag koffie komen drinken. Ik had mijn vrijheid en eigen plekje met toch nog een uitvalsbasis indien nodig. Ook begon ik opnieuw aan mijn opleiding HBO-V.

Kiezen voor het leven

Inmiddels ben ik meer dan drie jaar verder en kan ik zeggen dat ik 1,5 jaar clean ben van zelfbeschadiging, eet waar ik zin in heb, compenseer niet en denk niet meer actief over de dood. Ik sta op een punt in mijn leven waar ik met mijn vriend samenwoon en aan het afstuderen ben! Het was de afgelopen drie jaar niet makkelijk en ik heb voor lastige keuzes gestaan. Ik heb de keuze moeten maken om voor het leven of voor de dood te gaan. Met het ene been in het leven staan en het andere been in de dood ging mij niet verder brengen, alleen maar heel veel pijn en verdriet. Ik heb toen gekozen om voor het leven te gaan.

Ik koos ervoor om te strijden voor mijn opleiding en mijn eigen woning en dit gaf mij zoveel kracht om door te gaan dat dit lukte. Ik heb weer toekomstperspectief. Dit kon geen enkele therapeut of therapie mij bieden. En nee, dit was niet makkelijk en heb ik ook niet alleen gedaan. Ik heb vaak huilend mijn moeder opgebeld, omdat ik het niet meer zag zitten en de weg kwijt was. Ook mijn opa en oma, beste vriendin, zusjes en broertje, ooms en tantes stonden altijd klaar. Voor een gesprekje, kaartje, telefoontje, spelletje of wat dan ook.

Toen ik in het diepe dal zat, toen ik eruit krabbelde en nu ook. En nu sta ik hier in mijn leven en kan ik met tranen in mijn ogen zeggen dat ik eeuwig dankbaar ben voor de keuze die ik ooit heb gemaakt. De keuze voor het leven.