Ik ken meer jaren van onstabiliteit dan van stabiliteit

Chava woont samen met haar verloofde Daan en hun konijn Lobi. Inmiddels heeft zij een baan in de horeca en staat ze samen met Daan af en toe op de markt met hun ‘oddities’ en antiek. Ondanks dat zij inmiddels werkt en voor zichzelf kan zorgen, is dit niet altijd zo geweest. In dit artikel vertelt zij haar verhaal.

Eetstoornis

Vanaf mijn 7e ontwikkelde ik een eetstoornis, die niet altijd zichtbaar is geweest. Het begon met kleine dingetjes en werd steeds breder en het begon mijn leven langzamerhand over te nemen. Toen ik 17 was werd ik gedrogeerd met GHB en vanaf toen is er een knop omgeslagen in m’n hoofd. Een zware depressie kwam naar voren waar ik tot met zo’n 3 jaar geleden mee heb geworsteld. Er waren altijd wel gevoelens en gedachten over zelfdoding, een soort optie, een uitweg voor als het echt niet meer ging.

Op een gegeven moment werd het van kwaad tot erger en waren de gedachtes er de hele dag. Onwijs zwaar en vermoeiend om er tegen te blijven vechten. De eetstoornis trok mij steeds verder van de realiteit wat nou gezond was en daarbij veranderde de suïcidale gevoelens en gedachten in suïcidale plannen. Ik dronk in die tijd veel alcohol, at bijna niet of wisselde dit af met eetbuien. Ook stond ik zo’n 5 uur per dag in de sportschool. Naar school ging ik niet en ik leefde van een uitkering.

De vuile was niet buiten hangen

Ik kom uit een klein dorpje waarin je al snel buiten de boot valt als je anders bent. Tijdens mijn studietijd leerde ik mensen kennen die meer waren zoals ik. Ook leerde ik mijzelf steeds meer kennen in wie ik eigenlijk wilde zijn. Helaas heb ik altijd in mijn leven geleerd ‘de vuile was niet buiten te hangen’. Mensen hadden vast wel door dat mijn eetpatroon niet bepaald gezond was, maar ik heb er zelf nooit over gepraat. Toen de depressie steeds meer omhoog kwam ben ik ook vaak uitgevallen op school. Over suïcide praatte ik sowieso niet, met niemand.

Ik was rond de 19 jaar toen de suïcide gedachten omhoog kwamen. Ik zat toen, mede dankzij mijn ex-vriend, in therapie, een lieve vrouw waar ik zo’n 15 gesprekken mee heb gehad en ook EMDR heb gedaan. Ik denk dat hij wel wist dat er hiernaast ook suïcidale gedachten speelde, maar we hebben er nooit echt over gesproken. Toen deze relatie uitging, verging mijn wereld. Mijn steunpilaar met wie ik wel veel dingen deelde en bij wie ik mij op mijn gemak voelde, viel weg.

Ervaringsdeskundigen

Ik werd door de psycholoog doorgestuurd naar Human Concern, een onafhankelijke praktijk die mensen met alle soorten eetstoornissen behandeld door middel van Ervaringsdeskundigen. Het schoot helaas niet echt op. Ik was in strijd met de eetstoornis en met de suïcidaliteit. Het is binnen de GGZ namelijk lastig om behandeld te worden voor de twee tegelijk. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en intussen niet echt geholpen. De ene keer was de eetstoornis te erg om mij te kunnen behandelen voor de depressie en de andere keer andersom.

Crisisdienst

Ik heb in deze tijd ook een poging gedaan. Ik kan mij nog herinneren dat dit achteraf gepaard ging met spijt en onmacht. Ik ben toen vanuit de eetstoornis behandeling meteen aangemeld voor de crisisdienst. Er was een wachttijd van 2 weken. In die tijd ben ik wat mij wat meer gaan openen naar anderen. Ook om uit te leggen waarom ik straks 2 weken niet thuis zou slapen. Ik kon niet meer voor mijzelf zorgen maar gelukkig woonde mijn zus om de hoek met wie ik een goed band heb. Ik heb daar een aantal nachten geslapen. Mijn zus vertrouwde ik. 

Verder wist mijn omgeving eigenlijk vrij weinig. Ze wisten niet dat ik een eetstoornis had, of naja ik had het ze in ieder geval niet verteld. Ze wisten dat het niet zo goed ging, maar niet dat het zo heftig was als het was. Mijn zus, m’n beste vriendinnetje en mijn ex wisten ervan, mijn ouders ook een beetje. Verder durfde ik gewoon niet te praten. Het is op 1 hand te tellen wie ervan af wist.

Wel eens een dipje

Ik geloof dat iedereen het altijd goedbedoeld heeft, maar wat mij het meeste irriteerde waren mensen die zeiden dat ze ook ‘wel eens een dipje’ hadden dus wel wisten hoe ik mij voelde. En dat ik maar yoga en mindfulness moest gaan doen, dat is natuurlijk de oplossing. Het voelde dan alsof ik niet serieus werd genomen en dat ik mij vooral maar niet zo aan moest stellen. Dat ik lui was en dat ik maar gewoon door moest gaan met m’n leven.

Na de zoveelste behandeling en aanmelding voor een groep (zoals bijvoorbeeld de Crisis Preventie ActiePlan groep, waarin je een plan maakt om signalen te leren kennen en herkennen voor als spanningen oplopen en wat je er mee kan doen) is mij aangeboden of ik nog een kliniek in wilde gaan. Een jongerenkliniek voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis en allerlei verschillende problematiek. De bedoeling is dat je al je patronen gaat herkennen en deze als een puzzel opnieuw in elkaar gaat leggen.

Je wordt je bewust gemaakt en los gemaakt van al je copingmechanismen en je verleden, wat jou heeft gemaakt tot wie je bent en waarom je de dingen doet zoals je ze doet. De eerste 6 maanden waren intern en daarna nog 3 maanden elke dag heen en weer om de therapieën te volgen met dezelfde groep. Toen ik dagklinisch was besefte ik dat alles wat ik ooit in therapie had geleerd nu echt pas iets opgeleverd had.

Rintveld eetstoornissen

Een half jaar voordat ik begon met mijn behandeling in de kliniek, ontmoette ik Daan. Ik wilde verder in mijn leven en mij niet meer laten beïnvloeden door de eetstoornis en mijn depressie. Hij heeft mij geholpen om een switch te maken, en vanaf dat moment ben ik echt gaan vechten. Medicatie heeft ook enorm geholpen. Ik kan zeggen dat die 9 maanden de zwaarste en stomste tijd uit mijn leven waren, maar deze heeft mij wel gered. Toen ik in deze kliniek begon heb ik ook meteen een co-behandeling gekregen bij Rintveld voor de eetstoornis. Zwaar, maar nodig. Eindelijk voelde ik mij serieus genomen.

Ooit komt het allemaal goed

Ik ben uiteindelijk gaan werken en heb ernaast nog therapie gevolgd. Ik zit nu sinds 3 jaar niet meer in therapie en heb mij vrij snel uit mijn uitkering gewerkt. Ik woon samen met de liefste man op aarde en samen kunnen wij de wereld aan. Ik ben enorm blij dat mijn zelfdodingspoging niet is gelukt, anders had ik dit nu allemaal niet gehad.

Ik heb in familietherapie gezeten en ben een open boek geworden, net zoals mijn vriend, die ook het nodige heeft meegemaakt. Hij heeft mij veel geleerd. Geen idee wat het leven allemaal nog te bieden heeft maar ik weet wel dat ik door het diepste dal ben gegaan en dat ik blij ben dat ik er nog steeds ben. Clichés bestaan niet voor niets: ooit komt het allemaal goed.

Ik woon samen met de liefste man op aarde en samen kunnen wij de wereld aan.