Ik koos voor de dood

Ik trok het leven niet meer, ik zag geen perspectief. Ik koos voor de dood. Over alles had ik nagedacht en de kans dat ik deze poging zou overleven was nihil. In de verte hoorde ik geschreeuw, sirenes, een helikopter en rennende voetstappen. De geluiden kwamen en gleden weer weg tot ik met een harde schok de woorden hoorde: “ze is er weer”.

Ze was vooral boos

Ik keek om me heen en zag geschokte gezichten. De verpleegkundige die mij die dag begeleidde leek vooral boos, hij zei geen woord. In het ziekenhuis aangekomen was ik nog steeds zwak, maar ik voelde de spanning in de lucht hangen en met een stom grapje probeerde ik contact te maken met de verpleegkundige. Ik had behoefte aan dat contact en durfde er niet gewoon om te vragen. Hij was woedend, boos dat ik niet “gewoon” om hulp had gevraagd. Contact was op dat moment niet mogelijk.

Eenmaal terug in de kliniek wisselden de reacties van personeel zich af. Sommige waren geschrokken of verdrietig, anderen voelden zich machteloos en een enkeling was boos. Ik begreep de emoties en ik voelde me schuldig. Ik had deze heftige emoties veroorzaakt. 

Door me voorbeeldig te gedragen, aan alle afspraken te houden en te doen alsof ik me beter voelde probeerde ik de emoties van het personeel te dragen. Ik bood aan om in gesprek te gaan met hen die boos op me waren en gaf ze de kans die emotie te uiten. Mijn emoties, mijn verhaal en mijn herinneringen van die avond hield ik voor mezelf.

Bang dat iedereen me zou haten

In werkelijkheid was ik bang. Bang dat iedereen me zou haten. Ik was verdrietig want deze poging was geen wanhoopsdaad en nu die mislukt was moest ik nog langer door met het leven. Ik voelde me wanhopig, een nieuwe poging zat er niet in omdat ik nu al zoveel schuld voelde naar de mensen om mij heen. 

Ik kon ze dit niet opnieuw aandoen. De herinneringen aan deze avond werden steeds zwaarder. Bij elke helikopter die overvloog kreeg ik last van paniekaanvallen en bij het geluid van rennende voetstappen bevroor ik van angst.

Ik werd nog wanhopiger

Er was geen gelegenheid om mijn emoties te uiten en uiteindelijk heeft mij dit enkel wanhopiger gemaakt en tot een nieuwe, serieuze en bijna fatale poging geleid. Terugkijkend op deze heftige periode snap ik de emoties bij de hulpverlening heel goed. Het moet ontzettend heftig zijn om iemand in zo’n radeloze toestand aan te treffen en eerste hulp te verlenen. 

Echter besef ik me inmiddels ook dat ik als patiënt nazorg nodig had na deze gebeurtenis. Het was niet mijn taak om de emoties van de hulpverleners om mij heen over te nemen en te dragen, boven op de zware last die ik al droeg.

Voor als jij hulpverlener bent

Als jij jezelf als hulpverlener herkent in dit verhaal, en voor dergelijke extreem heftige situaties komt te staan, dan gun ik je goede training, hulp en begeleiding om hiermee om te gaan. Natuurlijk mag je ook tegen je cliënt uitspreken wat diens keuze met jou doet, maar zorg dat jijzelf jouw emoties draagt als je dit gesprek aangaat en deze niet projecteert op je cliënt. En zorg dat er binnen je team iemand is die de patiënt nazorg biedt zodat er ruimte is om wanhoop te delen in plaats van alleen te dragen.

Voor als jij jezelf in mij herkent

En voor jou, die mijn verhaal herkent, omdat jijzelf ook ooit zo’n heftige keuze hebt gemaakt. Het is niet gek als je klachten overhoudt aan een dergelijke traumatische gebeurtenis. Je mag hier hulp bij vragen. Het is niet jouw schuld. Zo’n heftige keuze gaat namelijk nooit over schuld en je verdient het niet om de impact van deze keuze te moeten dragen bovenop de last die je al bij je draagt. Zorg zelf voor die schouder om je heen met wie je je last kunt delen, want dat verdien je.