Ik romantiseerde de dood

Toen het slecht met mij ging dacht ik veel aan zelfdoding. Later werd het meer dan dat: ik begon te verlangen naar de dood. In mijn ogen was de dood rustig, vredig, verlossend zelfs. Het zou het antwoord bieden op mijn oneindige verlangen naar een uitweg van mijn lijden. Ik zag voor me hoe ik het leven achter mij zou laten, zou opgaan in de mist.

De dood romantiseren

Ik kon voor zelfdoding allerlei troostende woorden gebruiken: verdwijnen, oplossen, vrijheid, eeuwig slapen… verzachtende woorden die de dood tot iets haast poëtisch maakten. Dit speelde zich in mijn hoofd af als een filmpje, vooral op de momenten dat ik het écht niet meer zag zitten. Wanneer ik geen uitweg meer zag, putte ik hoop uit het idee van het einde. Nu begrijp ik dat dit mijn manier was om met wanhoop om te gaan, het gaf me een gevoel van controle.

Mijn poging was niet rooskleurig

Zo kwam het dat ik op mijn dieptepunt een suïcidepoging deed. Ik had er al zo lang over gefantaseerd dat ik precies wist hoe ik het aan wilde pakken. En dat deed ik. Wat ik echter niet had verwacht, was dat het zo gruwelijk mis kon gaan. Mijn poging mislukte en ik belandde aan de apparatuur in het ziekenhuis. Het was afschuwelijk, pijnlijk, en zo mogelijk maakte het mij nóg depressiever dan ik al was. Zelfdoding bleek niet vredig te zijn; het bleek een regelrechte hel.

De harde werkelijkheid

Toen mijn poging mislukte verloor ik ook mijn laatste houvast: als zelfs dit niet werkte, wat dan nog wel? Dit kon ik niet verteren, en dus volgde een periode waarin ik met regelmaat een nieuwe poging deed. Ik dacht dat ik de dood nodig had, maar eigenlijk had ik hulp nodig. En begrip, rust, tijd. 

Het probleem was dit: ik zag de dood als een oplossing, terwijl het niets oplost. Hoe meer pogingen ik deed, hoe dieper ik in de put raakte. Zelfdoding bleek geen bevrijding van de pijn, maar een onzekere route die elke mogelijkheid tot herstel nog verder bij me vandaan haalde.

Romantiseren als coping

Na vele pogingen heb ik moeten concluderen dat ook zelfdoding geen uitweg kon bieden. Ik leerde dat het fantaseren over de dood een manier van coping was geweest: juist op die wanhopige momenten bracht het idee aan de dood, aan zelfdoding, mij rust, en dat maakte dat ik op een manier met die donkere momenten om kon gaan. 

Maar die gedachten hielden me ook gevangen. Ik keek mijn donker niet in de ogen. Ik fantaseerde ervan weg, naar een scenario dat niet bleek zoals ik dacht dat het zou zijn. Met de kennis van nu weet ik dat dit mijn weg naar herstel alleen maar langer heeft gemaakt.

Voor als jij verlangt naar de dood…

Ik wil niemand vertellen wat goed of fout is. Maar ik wil wel delen wat ik heb geleerd: de dood is geen oplossing. Ze neemt de pijn niet weg, ze ontneemt alleen de kans dat het beter kan worden. Herstel is mogelijk, ook na een suïcidepoging. Maar dat pad wordt alleen zichtbaar als je durft te blijven kijken naar het leven.