Ik wil gewoon normaal zijn

Toen ik depressief was, voelde ik me vaak anders dan anderen. Het leek wel alsof iedereen moeiteloos door het leven ging behalve ik. Dat voelde zo oneerlijk. Waarom moest het voor mij zo moeilijk zijn? Waarom had ik elke dag weer die strijd? Kon ik dan nooit gewoon normaal zijn?

Hard voor mezelf

In die donkere periode was ik ontzettend negatief over mezelf. Ik was ongeduldig en stelde mezelf keer op keer teleur. Had ik me voorgenomen om dit keer echt even gezellig te doen met vriendinnen, dan bleek het vaak toch te hoog gegrepen en zei ik op het laatste moment af. 

Met een extra dosis zelfhaat ten gevolg. “Doe nou eens normaal, je vriendinnen kunnen het toch ook!” verweet ik mezelf. En als ik er wel een keer bij was, dan voelde het net zo goed alsof ik anders was dan de rest. Iedereen zat er vrolijk bij, terwijl ik me somber en vreemd voelde.

Ik keek naar de mensen om me heen op en keurde mezelf alleen maar af. Eigenlijk legde ik dusdanig veel druk op mezelf om ‘normaal’ te zijn, dat ik het nooit goed kon doen. Hierdoor ging ik me steeds slechter voelen. En dus ook steeds minder normaal.

Ik versus social media

Door mezelf met anderen te vergelijken, kon ik alleen maar falen. Alles leek bij hun leuker en makkelijker te gaan. Als ik op sociale media keek, werd dat beeld nog sterker. De rest ging naar feestjes, shoppen, samen zijn met vrienden en stond lachend op de foto, ik zat thuis te huilen op de bank. Inmiddels kan ik mezelf beter afvragen wat er achter die foto’s en feestjes schuilgaat. 

Natuurlijk, niet alles wat je online ziet is nep, maar tegelijkertijd is het een selectief beeld van de werkelijkheid. We leven immers in een maatschappij waarin alles maakbaar lijkt en we en heel ander beeld naar voren kunnen schuiven dan de realiteit is. Nu zie ik beter in dat er veel mensen zijn die struggelen. Dat het juist normaal is om niet vlekkeloos door het leven te gaan.

Iedereen heeft wel iets

Wat mij heeft geholpen om me een stuk normaler te voelen, is het besef dat er bij iedereen wel iets speelt. Hoe ouder ik word, hoe meer ik dat om me heen merk. Vroeger dacht ik dat er voor sommige mensen een ideale wereld bestond zonder angsten en problemen. Nu weet ik dat iedereen wel ergens bang voor is. 

Natuurlijk heeft de een meer problemen dan de ander, maar uiteindelijk zal het leven iedereen wel ergens mee raken. Soms zit het leven tegen, dat gebeurt bij iedereen. Die gedachte maakt me een stuk minder alleen. Dat droomscenario van ‘normaal’, bleek een luchtkasteel te zijn. Juist wanneer het leven geen droomscenario volgt, maakt dat jouw leven heel normaal.

Voor als je denkt dat je niet normaal bent…

Misschien heb je het gevoel dat het voor jou toch echt anders is. Of misschien weet je rationeel wel dat er meer mensen zijn zoals jij, maar voelt het ergens toch alsof niemand zo abnormaal is als jij. Ik hoop dat je in dat geval zult weten dat je in dit gevoel niet alleen bent. Juist als het leven niet vlekkeloos verloopt, is dat eigenlijk best normaal.