Ik wil met je praten over zelfdoding

Als ik je vertel waar ik het over wil hebben, durf je dan naar me te luisteren? Als ik je zeg dat ik met je wil praten over zelfdoding, zou je dan naast me komen staan? Mag ik dan mijn diepste gevoelens met je delen? Mag mijn binnenwereld de ruimte krijgen om ook in de buitenwereld te bestaan?

Ik ben bang voor wat je zult zeggen, voor het oordeel, voor de afstand die het misschien tussen ons creëren kan. Ik weet dat wat ik te zeggen heb niet niks is, en ik weet dat het je misschien zal verontrusten. Maar voordat je schrikt, voordat je meteen je woorden klaar hebt, zou ik graag willen dat we samen stilstaan bij wat ik echt bedoel. Wat ik wil zeggen is dat mijn gedachten soms uit hun voegen schieten. Dat het me niet altijd lukt om het hoopvolle nog te zien. Het lijkt alsof ik overstromen ga, zelfs als je dat aan de buitenkant niet kunt zien. Van buiten ben ik rustig, maar van binnen raast er een storm die ik niet altijd bedwingen kan.

Ik weet wat je zou willen zeggen: "Je bent niet alleen." Maar voordat je me woorden van geruststelling biedt, voordat je probeert de pijn weg te nemen, wil ik je vragen om even stil te zijn. Wil je er alsjeblieft gewoon even zijn? Gewoon naast me zitten, zonder dat er meteen iets opgelost hoeft te worden. Zonder dat de pijn moet verdwijnen. Wees aanwezig in het moment, in het onbenoembare. Hoe meer je in oplossingen schiet, hoe minder ik het gevoel heb dat wat ik je wil zeggen er mag zijn.

Want eerlijk gezegd, ik weet het niet meer. Ik weet niet hoe ik verder moet, ik weet niet meer waar ik de moed vandaan moet halen. Maar wat ik wel weet, is dat mijn hoofd ruimte nodig heeft. Ik wil mijn gedachten delen, wil ruimte geven aan alles wat ik voel, zonder dat het meteen moet worden weggepoetst of gesust. Ik wil praten over dat wat er diep van binnen speelt, over die gevoelens die ik moeilijk onder woorden kan brengen, die voortdurend aan me trekken en duwen. Soms voel ik me overweldigd door de ene gedachte, en soms lijkt het alsof ik me juist terugtrek in de andere. Ik wil kunnen zeggen dat ik soms niet weet hoe ik het nog langer volhouden zal.

Laat me praten over wat er in mijn binnenwereld speelt. Niet om alles te fixen, niet om het snel op te lossen, maar gewoon om het te erkennen. Want in deze onrust, in deze chaos, is er misschien wel een begin van rust te vinden. Misschien kunnen we de storm samen aangaan, in plaats van te hopen dat hij vanzelf zal verdwijnen. Misschien kunnen we het samen dragen.

Want dat is alles wat ik nu vraag: aanwezigheid. Geen oplossing, geen antwoord, maar gewoon dat je naast me staat. Luister naar me, voordat je praat.