Ik wil niet voor niets op aarde zijn geweest

Inge zie je meestal met honden. Die zijn superbelangrijk in haar herstel. Als kind en jongvolwassene maakte ze veel mee. Haar moeder worstelde jarenlang met ernstige psychische klachten. Inge deelt open over de invloed van jeugdtrauma en wat haar hielp overleven.

Moet ik me aanpassen of er tegen in gaan?

Op kinderfoto’s zie ik een heel vrolijk meisje. Maar er was ook al jong een grote onzekerheid. Mijn ouders hadden een ongezonde relatie waarin veel geweld was. Mijn moeder was al getraumatiseerd door haar jeugd, maar in het huwelijk met mijn vader zijn er ziekmakende dingen gebeurd. Mijn moeder ontwikkelde een eetstoornis en werd suïcidaal.

Mijn kindertijd was chaos. De jeugdbescherming was betrokken, en de politie stond regelmatig op de stoep. We zijn uiteindelijk op mijn zevende gevlucht van mijn vader en hebben op allerlei plekken door het land gewoond. Mijn jeugd voelde altijd onveilig. Ik probeerde de situatie om mij heen in te schatten en was heel bang. Daardoor keek ik krampachtig wat de mensen om mij heen de deden. Moet ik me aanpassen of er tegen in gaan? Ik paste me aan. In de kern ben ik heel spontaan en sociaal, maar door wat ik meemaakte kan ik een enorme muur om mij heen hebben.

Hier gaat een dode vallen

Uiteindelijk vluchtten mijn moeder en ik van mijn vader. Tot op de dag van vandaag heb ik geen contact met hem. Wij verhuisden vervolgens door het hele land. Hoewel ik me heel eenzaam heb gevoeld, was een leraar toen heel belangrijk voor mij. Nog steeds krijg ik een kerstkaart en verjaardagsbericht van hem. Toch voelde het alsof geen mens mij echt zag, want thuis was het onveilig. Gelukkig was Puck er wel, mijn allereerste beste vriend. Die hond vertrouwde ik al mijn geheimen toe.

Toen ik 17 was is mijn moeder in een psychose terecht gekomen. Daar heeft ze ongeveer twee maanden ingezeten. Ik ben weggelopen van huis omdat ik dacht: hier gaat een dode vallen: zij, ik of wij allebei. Mama deed zulke rare dingen. Haar huis bouwde ze propvol, ze schreef op de muren en viel mensen lastig. Mijn moeder was echt niet meer in deze tijd en verwaarloosde zichzelf compleet.

Als 17-jarige dacht ik: wat is er aan de hand?! Ik wilde puber zijn, overal tegenaan schoppen. Op een dag kwam ik thuis kijken en was er niemand. De honden hadden in de woonkamer gepoept. Ons huis leek echt de hel. Ik heb iedereen gebeld, inclusief het ziekenhuis. Tot de telefoon ging en iemand van de crisisdienst zei dat mijn moeder gedwongen is opgenomen.

De vier jaar erna bleef ze opgenomen en heb ik heel veel zorgen gehad. Mijn moeder dreigde zichzelf iets aan te doen en mij daarin mee te nemen. De mensen in haar leven hebben haar echt kapot gemaakt, ze is nooit meer hersteld. Ik raakte zelf ook behoorlijk de weg kwijt. In deze periode voelt het alsof mijn moeder echt is gestorven. Uiteindelijk werd de gedwongen opname een vrijwillige opname en leek het iets beter te gaan met mijn moeder. Achteraf bleek dat ze haar medicatie al een tijd niet meer slikte. Ze werd wat meer mens.

Toen ze dood zou gaan wilde ze leven

Plots werd mijn moeder lichamelijk ziek, en niets hielp. Ze bleek uitgezaaide longkanker te hebben. Het meest pijnlijke aan deze periode is dat mijn moeder niet meer dood wilde toen ze de dood in de ogen keek. Ze was die periode veel bezig met de vraag of ze vergeven kan worden. Ze is een paar maanden na de diagnose overleden. Al had ik al heel lang geen zorgende ouder meer, drong niet eerder tot me door dat ze echt dood kon gaan. Ik verloor de ouder waar ik zo veel van hield én zo mee in conclaaf lag. Holy shit.

Mijn gevoel ben ik al vroeg gaan dempen met alcohol en roken. Dan leek ik happy te zijn. Toen kwamen bij mij de eerste gedachtes dat ik er beter niet kon zijn. Mijn hele leven heb ik in meer of mindere mate hulpverlening gehad. Op mijn 27e ging het lichtje echt uit. Het ging in therapie heel vaak over wat er allemaal gebeurde, en weinig over mij.

Mijn hond Jones is echt mijn redding geweest. Het enige dat me interesseerde was de hond. Het heeft 3 jaar geduurd voordat ik er redelijk bovenop ben gekomen. Wel blijven de sombere gedachtes sluimeren. Als ik kwetsbaarder ben is het soms een fijne gedachte dat ik er ooit mee kan stoppen.

Dan vergeet ik de wereld om mij heen

Mijn psychiater zei ooit: jij hebt zo’n wil om te overleven. Soms is het ook letterlijk overleven. Maar ik wil niet voor niks op aarde zijn geweest. Dit is mijn leven en daar moet ik iets van maken. Onder al die lagen van shit, ellende en pijn, weet iets in mij altijd weer omhoog te krabbelen. Ook mijn huidige hond Unai helpt. Voor hem kom ik mijn bed uit. Hij zorgt voor structuur, houvast en onvoorwaardelijke liefde. De aanwezigheid van een hond is voor mij heel belangrijk. Niet alleen de honden zelf, maar ook wat ze eromheen brengen is voor mij levensreddend geweest.

Ik ben gaan trainen met honden en zelf gaan lesgeven. Als ik lesgeef kan ik de wereld om mij heen vergeten. Toen het heel slecht ging, vergat ik alles om mij heen. Als ik de honden en het lesgeven niet had was het óf nog veel zwaarder geweest, of was het misschien niet gelukt om door te gaan. Iets in mij wat het vuurtje bleef aanwakkeren is voor mij heel belangrijk geweest.

Inge heeft een eigen hondenschool, Maatwerk voor uw hond, voor de regio Driel, Elst, Heteren, Arnhem, Nijmegen en omstreken.