Ik wilde niet dood, ik wilde een ander leven

Marina is getrouwd en moeder van inmiddels twee volwassen kinderen. Ze kan tegenwoordig zeggen dat ze blij is dat ze nog leeft.

In de jaren negentig kwam ik in een loodzware periode van mijn leven. Ik heb veel mee moeten maken in mijn jeugd had: seksueel misbruik, mishandeling en geestelijke manipulatie. Hierdoor lukte het mij niet om te voldoen aan de verwachtingen van het alledaagse leven. Ik liep vast. Ik zag het leven niet meer zitten en alhoewel ik opgenomen werd, was er niemand die echt vroeg wat er met mij aan de hand was. Zelfs na meerdere pogingen tijdens mijn opname, werd mij niet de vraag gesteld “waarom zie je het leven niet meer zitten?”.

Ik wilde helemaal niet dood; ik wilde een ander leven.

Toch wilde ik eigenlijk helemaal niet dood, maar het leven wat ik op dat moment had, was geen leven meer. Ik voelde me alleen , eenzaam en een gek mens! Ik begreep niks meer van mezelf, kon niet meer functioneren en als dat mijn toekomst was, dan hoefde het voor mij niet meer. Uit gesprekken met ervaringsdeskundigen rondom suïcide weet ik nu dat we samen vaak hetzelfde gevoel delen: we willen helemaal niet dood, maar we willen een ander leven. We weten alleen niet meer hoe we dat kunnen bereiken.

Op een gegeven moment bleek dat ik mijn verleden niet mocht verwerken van de behandelende arts. Ik heb er toen voor gekozen om mijn eigen koers te gevaren. Ik ben boeken gaan lezen en cursussen gaan volgen. Met als resultaat dat ik mezelf beter ben gaan begrijpen. Ik leerde mijzelf accepteren én ik ben mezelf gaan liefhebben. Liefhebben van de persoon die ik was geworden door alle nare ervaringen, maar ook de persoon die ik nu ben.

Je hoeft dit niet alleen te doen; wij doen het samen.

Weet dat jij niet alleen bent. Je hoeft dit pad niet alleen te bewandelen. Je gedachten mogen gehoord worden, juist ook omdat het normale gedachten zijn. Je bent niet gek. Ik hoop dat je de moed kunt vinden om ze uit te gaan spreken.