Je wilt wel leven, maar niet zo

Twintig jaar geleden had ze last van een overweldigende woede. Er was veel spanning in haar relatie. Ook had ze last van verschillende fysieke klachten. Ze struikelde geregeld over de traumatische ervaringen uit haar jeugd. In die oude pijn kwamen oude suïcidale gedachten naar boven. Wat Iris in die tijd echt raakte was dat iemand tegen haar zei: ‘Het is niet dat jij niet wilt leven, maar zó wil jij niet leven.’

Iris van Zomeren schreef het boek Van waanzin naar Wijsheid. In haar boek vertelt Iris haar indrukwekkende levensverhaal. Een verhaal over een zeer onveilige jeugd met misbruik en mishandeling binnen het gezin, traumatische seksuele ervaringen en de verwoestende gevolgen van pesten op school. Ze was nergens veilig. Zij kon alleen overleven door zich op te splitsen in meerdere persoonlijkheden. Wij stelden Iris een aantal vragen over haar verleden, heden en toekomst.

Ik geniet nu veel meer van het leven en heel erg van de natuur en van de mensen om me heen. Ik zit veel beter in mijn vel.

Vroegkinderlijke trauma's

Ik heb een hele heftige jeugd gehad vanwege vroegkinderlijke trauma’s. Mede door mijn suïcidale gedrag werd ik op mijn 17e opgenomen in de psychiatrie. Mijn trauma’s zaten diep weggestopt, of beter gezegd: waren verdrongen. Ze kwamen dan ook totaal niet aan het licht tijdens mijn opname. Vele jaren later kwam ik er middels twee rand psychotische ervaringen achter dat ik een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) had. Vanaf dat moment is een intens therapieproces begonnen dat ik heb beschreven in mijn boek Van waanzin naar Wijsheid.

Doorkijkjes in de uitzichtloosheid

Ik ben in de jaren zestig en zeventig opgegroeid. Mijn start was zeer heftig met zwaar trauma als gevolg van misbruik, mishandeling en hevige pesterijen. Ik bevond mij in een situatie die totaal uitzichtloos leek. En toch waren er ook doorkijkjes waarin ik me van iets veel diepers gewaar was. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het volgende stukje dat uit mijn boek afkomstig is:

"Een ervaring die voor mij bemoedigend is geweest, vond plaats toen ik een jaar of acht was. Het was tijdens een van die vreselijke gymnastieklessen, die ik elke week als één grote nachtmerrie ervoer. Er werd van mij verwacht dat ik over de bok zou springen, maar dat durfde ik absoluut niet. Ik was letterlijk en figuurlijk verstijfd van angst door alles wat ik thuis en op school meemaakte. Mijn klasgenoten verheugden zich erop om mijn gestuntel bij de bok te zien. Ik hoorde hoe ik volop werd uitgelachen en uitgejoeld, ik voelde me zo klein worden en zo machteloos! Niemand scheen zich te realiseren wat de impact was op dit kleine meisje dat zich zo intens verlaten voelde.

Ineens hoorde ik een stille stem in mij: Ooit op een dag, dan zullen jullie eens zien. Het was een diepere wijsheid die op dat moment in mij sprak. Het was beslist geen arrogantie, maar meer een intuïtief weten dat mij liet zien dat ik veel meer ben dan het kleine meisje waar ik me mee identificeerde. Het zinnetje heeft mij mijn leven lang herinnerd aan dit diepe intuïtieve weten. Het is voor mij een prachtige verwijzing naar de Bron die ik ben en die we in wezen allemaal zijn. Als kind kon ik deze woorden echter niet begrijpen, maar ik proefde wel dat er veel meer potentie in mij zat dan er op dat moment uit kon komen."

Het is maar goed dat deze suïcidepoging mislukt is, want in de loop der jaren is gebleken dat het leven veel meer voor mij in petto had!

Dissociatieve identiteitsstoornis

Als heel jong meisje maakte ik dingen mee die zo heftig waren dat ik ze alleen kon overleven door me op te splitsen in meerdere deelpersoonlijkheden. Vroeger werd dit MPS genoemd, tegenwoordig spreekt men van DIS. Er waren ook enkele deelpersoonlijkheden met geregeld terugkerende suïcidale gedachtes. DIS ontstaat als iemand hevig trauma meemaakt voor het vijfde levensjaar, dus in de periode waarin ‘het ik’ ontwikkeld wordt.

Bij iemand met DIS ontstaan er als het ware meerdere ikken. Dit is uiteraard geen bewuste keuze, maar puur een overlevingsmechanisme. Samen met een deskundige traumatherapeute ontdekte ik dat er zo’n vijftien deelpersoonlijkheden in mij huisden. Na een jarenlang en zeer intensief therapie proces zijn ze uiteindelijk allemaal geïntegreerd, zoals men dat in vaktermen noemt. Er is bij dan ook geen sprake meer van DIS.

Spiritualiteit

Ik ben altijd wel op zoek geweest naar inzicht in mijn leven. Spiritualiteit is ook heel belangrijk voor mij geweest. Ik heb allerlei cursussen gevolgd rond persoonlijke groei. Ook ben ik bij diverse therapeuten geweest, en dat heeft zeker wel wat geholpen, maar toch kwam ik niet echt bij de wortel uit. Dat is pas gebeurd tijdens het therapieproces dat ik in mijn boek beschrijf.

Herstel van trauma

Het is mijn ervaring dat je ook van een extreem heftige jeugd kunt herstellen door trauma’s aan te gaan en daadwerkelijk te doorvoelen. Voor mij zijn daarbij een aantal therapievormen erg behulpzaam geweest. Met mijn verhaal wil ik laten zien dat je van trauma kan genezen, zeker als je een passende therapievorm vindt en uiteraard ook een deskundige therapeut bij wie je je veilig en vertrouwd voelt. Pas als die basis er is, dan kun je het trauma gaan doorzien, doorvoelen en doorleven.

Ooit zei een psychiater tegen mij dat ik er maar mee moest leren leven. Ik ben blij dat ik daar niet naar geluisterd heb en dat het leven mij de kans heeft geboden om het trauma uit te werken.

Traumatherapie

Voor mij is het heel belangrijk geweest dat ik een traumatherapeut had die ervaring had in het werken met DIS. In mijn boek beschrijf ik op inzichtelijke wijze hoe verschillende therapeutische benaderingen mij geholpen hebben, zoals Somatic Experiencing (SE), Ego State Therapy (EST) en Tension & Trauma Releasing Exercises (TRE),

Met de moed der wanhoop

Mensen die mij echt goed kennen zeggen vaak dat ik een enorme doorzetter ben. Ik krijg ook vaak terug dat mensen mij moedig vinden. Ik zie het zelf niet als moed, maar meer als een niet anders kunnen. Misschien was het de moed der wanhoop, ik weet het niet. Maar ik weet wel dat het belangrijk is om te luisteren naar wat je diep van binnen voelt.

Durf je eigen weg te gaan en heb de moed om naar je hart te luisteren. Durf ook om hulp te vragen, want met de juiste therapie kunnen dingen ook echt gaan keren.