Laat de angst om te verliezen je nooit weerhouden om het spel te spelen

Demi woont in Maastricht en lijdt aan een angststoornis en depressie. Doordat ze een tijd lang niet wist wat ze had, was het heel beangstigend om mee te leven. "Ik ben een hypochonder. Dat is de angst om een ernstige ziekte te hebben of te krijgen." Demi had last van hyperventilatie, het gevoel dat haar keel werd dichtgeknepen, druk op haar borst en meer. 'Ik dacht vaak: waarom ik, zo wil ik niet verder, dat is geen leven’.

Voordat ik te maken kreeg met mijn angststoornis en depressie studeerde ik. Ik heb dit met veel plezier gedaan. Ik heb twee mbo 4 diploma’s genaamd Pedagogisch medewerker Jeugdzorg en SPW. Veel ervaring heb ik opgedaan tijdens mijn stages binnen het onderwijs. Het bieden van een luisterend oor aan jongeren met problemen, heeft altijd al in mijn genen gezeten.

Doordat de angststoornis bij mij erfelijk is, is het extra lastig om dit te accepteren. Van mijn vaders kant heeft iedereen (tante, oma, vader) deze klachten. Ik was ineens vaste patiënt bij mijn huisarts, omdat deze mij kon geruststellen als ik lichamelijke klachten had, veroorzaakt door hypochondrie. Doordat ik mijn huisarts privé ken, ik heb zijn kinderen bijles gegeven, is hij de persoon geweest die tegen mij zei: ‘hypochondrie is iets dat bij jou hoort, zie het als je kindje’. Nu zo'n 9 jaar later heb ik dit nog altijd niet geaccepteerd. Buiten de maandelijkse controles die ik heb bij mijn huisarts over de medicatie, heb ik ook gesprekstherapie gehad bij de praktijk ondersteuner van de huisarts.

Andere therapieën waren niet zo helpend voor mij. Medicatie was veel effectiever, mede omdat ik hier meer in geloofde. In deze slechte periode had ik maar een kleine vriendenkring. Mensen zagen niks aan mij, omdat mijn problemen niet zichtbaar zijn. Soms is dat fijn, maar soms ook zeker niet. Je moet je altijd verantwoorden als je niet geloofd wordt. Mijn moeder heeft mij altijd zien staan. Ondanks dat zijzelf geen ervaring heeft met deze problemen, probeert ze kleine dingen te doen die helpend zijn voor mij. Vaak is rekening houden met mij al genoeg.

Uiteindelijk hebben antidepressiva, antipsychotica en kalmerende middelen mij geholpen om te zijn waar ik nu ben. Dát ik er nog ben. Natuurlijk met maandelijks controles bij huisarts en de praktijk ondersteuner. Ik kan op dit moment niet zeggen dat ik de kracht in het leven weer helemaal gevonden heb, maar weet wel dat acceptatie heel belangrijk is en dat je jezelf altijd op nummer één moet zetten.

Ik ben iemand die altijd aan anderen dacht, en pas gelukkig werd als mijn dierbaren dit ook waren. Helaas werd mijn angststoornis en depressie vorig jaar (2022) zo erg, dat ik ervoor moest kiezen om mezelf voorop te stellen. Dit heb ik dan ook gedaan door te stoppen met werken. Nu zit ik in de ziektewet. Dit geeft veel rust.

Ik wil dolgraag aan jou meegeven: leef voor jezelf, denk aan jezelf. In tijden van nood weet je wie je echte vrienden zijn. Ikzelf ben zelfstandig en heb nooit moeite gehad om dingen te ondernemen. Het hebben van een ritme van je dag is heel belangrijk. Sta op een bepaald tijdstip op, maak een wandeling, wees creatief bezig, doe wat voor jou goed voelt! Mijn motto is: Laat de angst om te verliezen, je nooit weerhouden, om het spel te spelen!