Leven na een poging #1: de eerste weken na je poging

Wat doe je als je een suïcidepoging overleefd hebt? Hoe voel je je, hoe hoor je je te voelen? Aan wie vertel je wat er gebeurd is en hoe doe je dat? Hoe ga je om met het verdriet van de mensen om je heen?

Talloze van dit soort vragen gingen door me heen toen ik een suïcidepoging overleefde. In de weken erna volgde ik een suïcidepreventie interventie met mijn ouders en mijn vriend. Die interventie heeft me zeker geholpen, maar veel vragen bleven onbeantwoord. Ik ging op zoek naar ervaringsverhalen, maar vond weinig. De antwoorden op de meeste vragen heb ik in mezelf moeten zoeken.

Ruim vijf jaar later is dat inmiddels best aardig gelukt, maar ik denk nog steeds dat de ervaringen van anderen mij hadden kunnen helpen, zeker in de eerste maanden. Vandaar dat ik, Kristel (28), graag deel hoe ik bleef leven na een poging in een reeks blogs.

De thema’s van de blogs:

Deel 1: de eerste weken na je poging
Deel 2: praten over je poging
Deel 3: suïcidale gedachten na je poging
Deel 4: je poging een plekje geven
De eerste weken na je poging

Ik werd wakker in het ziekenhuis met het besef dat ik die ochtend geprobeerd had mezelf van het leven te beroven. Een hele vreemde gewaarwording en een mix van emoties. Opluchting, want ik leef nog. Verdriet, want om mij heen zit mijn familie in tranen. Schaamte, dat ik het zover heb laten komen. Onmacht, omdat ik het niet meer terug kan draaien. Trots, want ik had zelf hulp ingeschakeld. Schuld, omdat ik iedereen zijn plannen voor Hemelvaartsdag had verpest.

Vanaf de eerste dag na mijn poging volgde ik een suïcidepreventie interventie. Afwisselend gingen mijn ouders en mijn vriend mee hiernaartoe. De nadruk lag vooral op het onderling bespreken van wat er gebeurd was. Dat vond ik lastig, omdat ik mezelf kwalijk nam wat er gebeurd was en de mensen om me heen niet nóg meer wilde belasten dan ik al had gedaan. Ik praatte in het begin dan ook te weinig over hoe het daadwerkelijk met me ging, waardoor ik zowel mezelf als de mensen om me heen juist meer pijn deed. Maar ja, hoe praat je over zo’n beladen onderwerp als je eigen suïcidepoging?

Het leven weer oppakken

Wat ik gelukkig wel deed, was de draad van mijn leven weer zo snel mogelijk oppakken. Het weekend na mijn poging ging ik naar een verjaardag. Daar zag ik tegenop en ik voelde me ook niet helemaal op mijn gemak, maar het was de eerste stap naar weer een ‘normaal leven’ na mijn poging. Ik ben blij dat ik die stap zo snel gezet had, omdat ik denk dat het anders een steeds grotere drempel zou zijn geworden. De dagen daarna plande ik zoveel mogelijk dingen met vrienden familie om bezig te blijven en sociale contacten te houden. Dat hielp om weer te genieten van de leuke kanten van het leven.

Ik ben ook weer de maandag na mijn poging gaan werken. Daar twijfelde ik wel over. Aan de ene kant had ik er nog helemaal geen zin in en voelde het beter om me nog even ziek te melden. Aan de andere kant wist ik ook niet wat ik dan de hele dag zou moeten doen. Werken zorgde voor afleiding, maar gaf me ook een gevoel van voldoening. Al met al hielp het dus om niet te blijven hangen in wat er gebeurd was en weer vooruit te kijken.

Dus, hoe blijf je leven in de eerste weken na een suïcidepoging? Voor mij zit dat hem in twee dingen:

De draad van het leven weer oppakken, binnen je eigen grenzen.
Praten over wat er gebeurd is en wat dat met je doet.

Over dat tweede vertel ik meer in mijn volgende blog.