Leven na een poging #2: praten over je poging

Een suïcidepoging heeft een enorme impact op jou én op je omgeving. Praten over wat er gebeurd is, helpt zowel jou als de mensen om je heen om de poging te verwerken. Bovendien kan het helpen voorkomen dat je opnieuw een poging doet. Het is echter een beladen onderwerp, dus hoe praat je daarover?

In de vorige blog vertelde ik, Kristel (28), hoe ik de eerste weken na mijn poging overleefd heb. Een belangrijk punt voor mij was daarbij praten. Dat vond ik de eerste maanden erg lastig. Mijn familie en vriend hadden zichtbaar geleden onder mijn poging, dus ik wilde ze vooral niet nog meer belasten en hield veel binnen.

Ik deed alsof alles weer goed ging, het ‘gewoon een fout’ was en nooit meer zou gebeuren. Het ging echter helemaal niet goed. Ik was blij dat ik nog leefde, maar was ook enorm geschrokken van wat ik gedaan had en nam het mezelf kwalijk. Ik raakte regelmatig in paniek als ik terug dacht aan die bewuste dag en ervaarde veel stress hierdoor.

Stress en paniek

Met mijn familie en vriend had ik veel geluk. Ze bleven me steunen en aanmoedigen om te praten. ik geloofde hen echter niet als ze zeiden dat ze liever wisten wat er in me omging, ook al was dat pijnlijk om te horen. De stress en paniek bouwden daardoor op, wat ik nogal eens af reageerde op de mensen om me heen.

Vooral op mijn vriend. Ik had mezelf wijsgemaakt dat hij beter af was zonder mij en duwde hem weg. Na twee maanden maakte ik het uit in een opwelling: ik wilde hem niet langer pijn doen en het uitmaken leek de oplossing. Gelukkig zijn we inmiddels alweer jaren samen.

Cognitieve gedragstherapie

Vlak nadat ik het uitmaakte, startte ik eindelijk (ik stond al maanden op een wachtlijst) met cognitieve gedragstherapie bij een psycholoog. Dit was een hele belangrijke stap. Naast dat ze me hielp mijn negatieve gedachtespiraal te doorbreken, hielp ze me ook om het gesprek aan te gaan met mijn ouders.

Voor mij persoonlijk was de gouden tip om van te voren op te schrijven wat je wil vertellen. Dat helpt om goed te verwoorden wat je kwijt wil. Daarnaast kun je, als het niet lukt het hardop te zeggen, de ander laten lezen wat je kwijt wil en daarna verder praten.

Bang voor afwijzing

Nadat ik een aantal goede gesprekken gehad had met mijn ouders, zus en broer, was ik ook klaar om er met anderen over te praten. In eerste instantie met degenen die al wisten wat er gebeurd was, zoals andere familie en een aantal vrienden. Om mensen voor het eerst te vertellen over mijn poging vond ik erg lastig in het begin.

Dit ging vaak ook meer gedwongen dan vrijwillig, bijvoorbeeld als een vriend een opmerking maakte over suïcide die me raakte en ik daarop spontaan in huilen uitbarstte. Ik was bang voor afwijzing als ik mensen zou vertellen wat ik gedaan had. Gelukkig is me dat nooit overkomen en door die positieve ervaringen ging het praten steeds beter. Oefenen helpt: hoe vaker ik het vertelde, hoe makkelijker het werd.

Praten

Zelf ben ik nu heel open. Het is niet dat ik bij het voorstellen ook meteen over mijn suïcidale verleden begin, maar als mensen een belangrijke rol in mijn leven krijgen of als het past in de situatie, dan deel ik het inmiddels moeiteloos. Daarmee wil ik uiteraard niet zeggen dat dit is wat je moet bereiken.

Het belangrijkste is volgens mij dat je enkele mensen in je omgeving hebt met wie je over je suïcidaliteit kunt praten. En wanneer je het idee hebt dat je met niemand in je omgeving hierover kunt praten of er nog niet klaar voor bent, probeer het dan eerst via andere wegen.

Bijvoorbeeld de hulplijn van 113, een huisarts, of een POH-GGZ. Het heeft mij regelmatig geholpen om mijn ervaringen eerst met een hulpverlener te bespreken voordat ik ze deelde met de mensen om me heen.

Dus, hoe praat je over je suïcide poging? Voor mij waren de belangrijkste lessen:

• Geloof je dierbaren wanneer zij zeggen dat ze willen weten wat er in je omgaat. Probeer ze niet te beschermen, want je doet ze juist meer pijn door niet te praten.
• Zet je gedachten op papier voor je een gesprek in gaat.
• Praat (anoniem) met professionals wanneer je het idee hebt met niemand in je omgeving te kunnen praten.

En zelfs met al deze tips en een heleboel gepraat, kan het zijn dat je opnieuw suïcidale gedachten krijgt. Hoe ga je daarmee om als je eerder een poging overleefd hebt? Daarover gaat mijn volgende blog.