Leven na het donker

Toen ik besloot niet meer te willen leven, verloor ik niet mijn leven, ik verloor mijn oude leven. En daarmee alles wat daarbij hoorde. Ik had afscheid genomen. Van spullen, van herinneringen, van mezelf. 

Als verzamelaar had ik jarenlang foto's, agenda’s en lieve briefjes bewaard. Elk papiertje, elk boekje was een bewijs dat ik ooit iets betekend had, dat ik verbonden was geweest met anderen. Maar op dat moment voelde het allemaal te pijnlijk. Die warme herinneringen leken niet meer bij mij te horen.

En dus gooide ik alles weg

Niet alleen tastbare herinneringen. Ook mijn kleding, mijn boeken en mijn spaargeld gaf ik weg. Ik wilde geen last zijn. Ik hoopte dat anderen het zouden gebruiken voor een beter leven dan ik dacht te kunnen leiden. Alles was voorbereid op mijn afwezigheid. Alleen niet op mijn overleven.

Maar ik overleefde

En daar stond ik, zonder spullen, zonder geld, zonder contact met de wereld. Zonder houvast. Het was een harde, eenzame realiteit. Maar achteraf gezien ook een kantelpunt. Want in dat gemis, van woorden, van spullen, van delen van mezelf, besefte ik iets belangrijks: ik had mezelf uitgewist. Niet alleen de pijn, maar ook het goede. De mooie momenten, de liefdevolle woorden, de jonge versie van mij die het leven wel zag zitten. Die dingen waren niet niets. Ze waren een deel van mij. En die wilde ik terugvinden.

Ik ben nooit meer precies geworden wie ik was. Maar ik ben gegroeid. Langzaam. Kwetsbaar. Sterker dan ooit.

Spullen zijn voor mij niet meer allesbepalend. Ik weet nu wie ik ben, ook zonder tastbare bewijzen. Maar sommige dingen bewaar ik juist wel weer. Niet om vast te houden aan het verleden, maar om mezelf te herinneren aan hoe ver ik ben gekomen. Juist op de donkere dagen kunnen die kleine dingen me helpen te blijven geloven in licht. Ja, ik heb spijt van wat ik heb weggegooid. Niet om de spullen zelf. Maar omdat het stukjes van mij waren. Van een jongere versie die ertoe deed. Die nog hoop had, nog kon dromen, nog kon liefhebben.

Ik snap nu dat mijn gedachtegang destijds niet realistisch was. De overtuiging dat ik niets waard was, dat de wereld beter af zou zijn zonder mij, was geen waarheid. Het was een gevolg van diepe pijn. En die pijn praatte harder dan hoop.

Wat ik nu weet: Leven vraagt om toestemming. Niet alleen overleven, maar echt leven. Ruimte innemen. Voelen dat je er mag zijn. Herinneringen maken en bewaren. Niet omdat alles perfect is, maar juist omdat je mens bent, met pieken en dalen.

En als jij dit leest, in een moment dat alles zwaar voelt, weet dan dit: Dalen betekent niet dat je nooit meer een piek zult ervaren. Je mag blijven. Je mag groeien. Er is leven na het donker.