Liefde is ook loslaten

Totdat Covid begin 2020 de wereld in zijn greep nam was mijn leven levendig en vol feestjes, vakanties en leuke dingen. Grootse plannen makend voor de toekomst, zowel privé als zakelijk. Maar… Covid kwam al snel roet in het eten gooien, en aan al die plannen kwam abrupt een einde toen mijn partner eind april een zelfmoordpoging deed.

Een zware periode brak aan en ook bij mijn bedrijf liep alles anders dan gepland. Een half jaar lang leefde ik tussen paniek, wanhoop en pogen om zelf overeind te blijven, tot exact 6 maanden na die eerste poging, definitief alles instortte.

Toekomstplannen

2020 zou een topjaar worden. Mijn bedrijf liep goed dus ik ging uitbreiden. Daarnaast besloten mijn vriend en ik dit jaar samen een huis te kopen en een gezin te stichten. We kenden elkaar 2,5 jaar en onze relatie kende al vanaf het begin veel hoogte- maar ook enorme dieptepunten, doordat hij al vrij snel nadat we elkaar hadden leren kennen een psychose had, maar ook regelmatig erg depressief was en waanideeën had. Ondanks alles waren we erg gek op elkaar en ik wilde niets liever dan mijn leven met hem delen. Nu we allebei richting de veertig gingen en ook mijn bedrijf goed liep, durfde ik het aan om vervolgstappen te zetten. En dus nam ik hem mee naar mijn verzekeringsadviseur om de zaken te gaan regelen.

Corona

Maar al vrij snel begon alles in te storten… In februari brak corona uit in Nederland. Mijn vriend kwam thuis te werken. Bij mijn bedrijf werden de meeste opdrachten ook gecanceld dus zaten we samen op de bank. Nu pas zag ik met eigen ogen hoe depressief hij werkelijk was. De feestjes waar we in het weekend altijd naar toe, die hem wat verlichting gaven, die waren er niet meer, vrienden mocht je niet bezoeken, en elkaar een knuffel geven was in die tijd uit den boze. Juist de dingen die hij altijd zo hard nodig had om uit de depressie te blijven werden afgeschaft.

Ik spoorde hem aan zich ziek te melden en naar de huisarts te gaan. Maar eigenwijs als hij was ging hij zelf aan het experimenteren met de medicatie die hij al had. Hij kreeg via de huisarts al jaren diverse antidepressiva, anti psychotica en ADHD medicatie voorgeschreven. Pillen die helemaal niet samen gaan, maar hij vond dat hij het beter wist dan de artsen. De ironie wil dat medicatie ook inderdaad zijn vakgebied was.

Crisis

Eind april zouden we een afspraak hebben met de makelaar bij ons droomhuis. Maar een uur van tevoren belde hij dat hij onderweg was naar zijn ouders. Later vertelde hij dat hij een einde aan zijn leven had willen maken en daar zo van was geschrokken dat hij naar zijn ouders was gereden. Zij namen hem mee naar de crisisdienst, maar het kwam niet tot een opname. Wekenlang hoorde ik niks van hem. Ik was, in zijn hoofd, onderdeel van een groot complot tegen hem…. Tijdens die weken heb ik nachten niet geslapen, want ik was er zeker van dat ik hem niet meer levend terug zou zien. Inmiddels ging het hierdoor ook heel slecht met mij, ik was zo bang hem te verliezen!

Stiekem hield ik contact met een paar van zijn vrienden. Dit moest stiekem want vanwege zijn complot-angst mocht ik eigenlijk helemaal niet met iemand praten, en bovendien wist ik inmiddels zelf soms ook niet meer wie of wat ik nou wel of niet moest geloven of vertrouwen. Een van zijn vrienden zag hoe slecht het met me ging en adviseerde me om zelf de huisarts te bellen, dat deed ik en ik kon gelijk terecht voor gesprekken met de psycholoog; zij hielp me om weer beter voor mezelf te zorgen. Ik was zo gefocust geweest op hem… Ik moest beter op mijn eígen grenzen letten, want op deze manier ging ik zelf eraan onderdoor.

Op eieren lopen

Tijdens de zomer was hij weer thuis en leek het iets beter te gaan. Ik had een sprankje hoop dat de nieuwe medicatie en geplande therapie iets zouden opleveren, maar tegelijkertijd zag ik zijn wantrouwen in íedereen om hem heen. En ook zag ik hoe goed hij was in mensen voor de gek houden. Ik was een jaar eerder al mee geweest voor een psychologisch onderzoek voor ADHD. Maar dit keer mocht ik onder geen beding mee naar de hulpverleners. Ik was kwaad. Hoe kon er nou een juiste diagnose gesteld worden als de artsen niet met degene spraken die 24/7 bij hem was!

Het werd een gecompliceerde situatie: de relatie hing aan een zijden draadje, ik moest voor mezelf zorgen maar wilde er ook voor hem zijn. Hij kwam vaak lunchen op mijn werk, of we kookten ’s avonds samen. We deden prikkel arme dingen zoals puzzelen of spelprogramma’s kijken op tv. Het was heel zwaar, want je bent als partner geen hulpverlener maar ik kwam wel in de rol van mantelzorger terecht. 

Al je woorden moest je zorgvuldig afwegen, alles wat je zei verdraaide hij tot iets negatiefs. Ik liep continu op eieren. Het was wel duidelijk dat samenwonen en kinderen geen optie meer waren. En herstellen zou een lange weg worden... Godzijdank had hij nu wel elke week een gesprek met de psycholoog en de psychiater en was er een therapieplan. Ik stond er niet meer alleen voor. Maar mijn angst bleef. Het enige dat ík nog kon doen was zwaaien tot het einde van de straat als ik weg fietste… mocht dit de laatste keer zijn dat ik hem levend zie…

Liefde is ook loslaten. Ook als dat betekent dat je geliefde een andere oplossing voor ogen heeft dan jij.

Alles stort in

Ondertussen verhuisde ik eind van de zomer mijn bedrijf. Maar toen ook dit volledig mis liep stortte ik helemaal in. De organisatie bleek helemaal nog geen vergunning te hebben dus de bouwinspecteur ontruimde het nieuwe pand na 2 weken! Ik stond op straat. Nu kwam ik zelf ook overspannen thuis te zitten. Ik was mijn bedrijf kwijt.

Vriendinnen kwamen voor me zorgen want ik was zelf nergens meer toe in staat. Zowel zakelijk als privé stortte alles in. Hij bungelde al maanden aan de rand van de afgrond, en ik nu ook. We konden elkaar niet meer helpen en maakten alleen nog maar ruzie, ik zat er helemaal doorheen. Met pijn in mijn hart beëindigde ik begin oktober onze relatie. Ik had geen keuze meer, we trokken elkaar steeds verder de afgrond in. 

Dat was voor niemand goed. Ik drukte hem op het hart: ‘Alsjeblieft, bel je familie, bel je vrienden, de psychiater, en ook 113 doet het nu!’ (dit nummer bestond pas sinds juli dat jaar en was voorheen 0900 0113, hierover was hij destijds erg verontwaardigd geweest) Maar hij zei dat ik niet bang hoefde te zijn dat hij weer zulke domme dingen zou doen. Hij wist zijn hulplijnen in te schakelen.

Een paar weken later werd er een nieuwe lockdown aangekondigd en ik kon alleen nog maar heel praktisch denken: doe het niet nu, want nu kunnen er door de maatregelen niet eens mensen op je uitvaart komen. Ik belde een van zijn vrienden in paniek want ik was ervan overtuigd dat hij al dood was maar dat niemand mij had gebeld. Hij beloofde me te informeren. En een paar dagen later ging uiteindelijk dan toch de voordeurbel.

Niet alleen

En toen kon ik niets meer…. Ik voelde alleen maar pijn vanbinnen. Mijn vriendinnen vingen me de eerste weken op door bij me te zijn. Boodschappen doen, koken, bij me te slapen en voor me na te denken, want ook mijn hoofd functioneerde niet meer. Ik wist niet eens meer hoe zelf een boterham te smeren. Ze hadden een rooster gemaakt zodat ik 24/7 iemand bij me had. Ik heb in die periode alle twaalf seizoenen van The Big Bang Theory gekeken. 

Dit was het enige wat ik aan kon. Verder kon ik alleen maar aan hem denken, alle gesprekken, alle voorvallen, alles wat er was gebeurd ging als een centrifuge door mijn hoofd. Ik heb veel met mijn vrienden door het bos gewandeld. Wandelen en op de bank liggen, want ik was zó ontzettend moe. Al die jaren was ik steeds over mijn grenzen heen gegaan. Alles kwam er nu uit.

Gelukkig kon ik gelijk weer wekelijks terecht bij de poh-ggz. Ook kwam er iemand van het buurtteam bij mij thuis voor gesprekken en praktische hulp, dat was heel fijn. En via de tandarts ben ik bij de kaakfysio beland. Ik was zo ontzettend kwaad op de hele situatie dat ik ’s nachts van boosheid mijn kaken op elkaar klemde.

Rituelen voor verwerking

Inmiddels is het twee jaar later en kan ik zeggen dat ik redelijk goed uit het dal ben geklommen. Met zijn familie en vrienden heb ik geen contact meer. De pijn van het gemis werd verdubbeld toen bleek dat ik op de uitvaart niet mocht spreken en er een rouwkaart werd verstuurd zonder mijn naam erop. Want het was uit. Theoretisch klopt dat natuurlijk ook. Maar gezien de absurde periode die we doorgingen voelde ik mij enorm gepasseerd en miskend. Ik had mijn partner verloren, niet mijn ex! Ik wilde dit gemis juist zo graag met zijn omgeving delen, maar zij hadden daar een heel ander beeld van. Dat maakte dat ik op zoek moest naar mijn eigen manier van rouwen. Ik maakte mijn eigen rouwkaart.

En ook heb ik, omringd door mijn vrienden, een uitvaart ritueel gehouden. Al zijn spullen en andere herinneringen die bij mij thuis lagen heb ik in een zelf ontworpen kist verzameld en die hebben we op zijn eerste sterfdag met een groot vuur in de tuin verbrand. Ik wilde ook graag kunnen herdenken, gedenken en as hebben om uit te strooien. Dit uitstrooien heb ik vorige week, op zijn tweede sterfdag gedaan. Dergelijke rituelen heb je echt nodig om de pijn en het gemis dragelijk te kunnen maken én zelf wel verder te kunnen met leven. Dat laat ik mij niet ontnemen.