Lieve strijder, deze is voor jou

Je kunt vertrouwen op je vechtlust. Dat weet je. Alles wat je als kind en later meemaakte heb je overleefd. Nu is zo hard vechten niet meer nodig. Dat je kunt doorzetten hoef je niet meer te bewijzen. Leven is voor jou moeilijker dan overleven en het licht vinden lijkt onmogelijk.

Misschien heb je soms het gevoel dat je niks bereikt. Dat je niets doet wat voor jouw gevoel ‘zinvol is’. Ik kan op mijn donkerste dagen voor me uit staren en de zinloosheid met de minuut zinlozer laten worden als ik er langer over na ga denken. Ik zie mensen op de fiets naar hun werk gaan. Ik zie een buurvrouw haar hardloopronde beginnen. Ik zie mezelf nog steeds op de bank zitten, terwijl de buurvrouw zwetend thuiskomt na 45 minuten. En ’s avonds, als iedereen van zijn werk weer naar huis gaat, voel ik me weer nuttelozer en leger.

Als je dit leest en het is heel donker in je hoofd wil ik je eraan herinneren dat je het kunt dragen. Net als alle dagen hiervoor. Die heb je allemaal overleefd. En hoe. Ik weet hoe donker het kan zijn in je hoofd. Zo donker dat je echt niet meer weet hoe je verder moet. Zo pikkedonker dat je niet meer verder wilt. Je zegt dat je niet meer wil leven maar eigenlijk wil je niets liever dan dat. Als het maar leven wordt. Overleven heb je lang genoeg gedaan.

En terugkomend op dat gevoel van zinloosheid. Wat is nou eigenlijk echt zinvol? Een diepe filosofische vraag, maar misschien weten we de zin wel niet, en is dat precies wat je somber maakt. Dat betekent ook dat jij op zoek mag naar je eigen zin, betekenisgeving. En het is oké als je die zin nu niet weet. Als je nu zonder zin opstaat. Maar dát je opstaat.

Ik zie je. Ik hoop dat je me gelooft. Daar achter je schermpje. Weet dat je niet de enige bent, al denk je vaak van wel. Ik ben ook zo diep gegaan. Ik weet ook dat het beter kan worden. Maar hoe dan, dacht ik dan? En wat is de zin. Waarvoor en hoe? En ook ik heb regelmatig op mijn diepst gedacht dat beter bij mij nooit gebeuren zou. En toch kwam dit.

Je hoeft het niet alleen te doen, lieve strijder. Wel zelf, want niemand kan jouw last over nemen. Er zijn mensen tegen wie je mag zeggen ‘wil je me helpen?’ En op de donkerste dagen zijn er kleine dingen die je zelf kunt doen. Doorademen, toch opstaan en een frisse hap adem halen buiten. Luisteren naar muziek. Hoor de teksten en ga mee in de melodieën. Zoek iemand op die je lief vindt. Kijk naar de zon, ook als je ‘m niet voelen kan.

Als ik de televisie aanzet of op social media kijk zie ik prijzen uitgereikt worden. Aan mensen die marathons rennen, aan mensen die mooie programma’s maken of slimme dingen bedenken. Maar ik zie nooit een podium met jullie strijders.

Depressie ís een strijd. Niet eentje van winnen of verliezen, daar geloof ik niet in. Iedereen met de strijd verdient een medaille. Een podium van ‘kijk, ik zie je’. Want kijk eens wat jij doet om elke dag die dag weer door te komen. Te ademen. Toch weer je bed uit te komen. Of soms niet, en dan de uren af te tellen en te blijven. Je voert de hele dag een strijd in je hoofd tegen je gedachtes. De gedachte die je vertelt dat het leven toch geen zin heeft. Voor worstelen met depressiviteit verdient echt iedereen een applaus, een podium!

En als het je niet lukt om het zelf te zien vandaag, weet dan dat ik je door dit blog heen zie. Je bent misschien letterlijk alleen soms, maar je bent niet de enige en niet alleen in dit. Misschien ben je niet waar je wilt zijn, maar je probeert. Jij levert daarmee topsport. Ik zou je wel een medaille willen geven voor de kracht dat je bent gebleven vandaag. Vergeet dat niet en houd moed ♡