Lieve zorgverlener, wil je eerst luisteren?

Ik zie je friemelen en de radartjes in je hoofd draaien. Je hart is niet meer bij ons gesprek. Ik vermoed dat je afdwaalt naar vragen die je me moet stellen. Ik voel dat je niet meer hier bent, maar bij een lijstje met vinkjes.

Het is gissen voor me, maar misschien denk je iets als ‘Heb ik die vraag al gesteld? Dat ene antwoord uitgesloten? Wat ga ik zo in werking stellen of is dat niet nodig?’. In razend tempo vuur je de vragen op me af. ‘Heb je een plan in je hoofd om jezelf iets aan te doen?’ Je vraagt hoe concreet en wanneer en nog veel meer.

Hoewel ik net nog zo open was, kijk ik nu weg van jou. Ik antwoord steeds korter en voel me met elke gestelde vraag meer alleen. Wil je alsjeblieft gewoon luisteren? Dat niet meteen de alarmbellen in je hoofd afgaan. Ik snap heus dat je bezig bent met mijn veiligheid en dat dat letterlijk van levensbelang is. Ik snap je, en ik wil je ook antwoorden, maar wil je eerst alleen maar luisteren?

Deze gedachten en gevoelens zijn niet nieuw voor me. Ik weet hoe de GGZ werkt. Ik weet precies wat je af moet vinken. Ik weet exact wat je moet vragen. En omdat we de dialoog vaak verliezen op zo’n moment stopte ik lang met praten. Het werd er helaas niet veiliger op. Terwijl ik weet dat praten helpt.

Het is belangrijk om bij jou eerlijk te kunnen zijn over wat er in mijn hoofd gebeurt. Omdat ik ontdekt heb dat het donker het moeilijk vindt om zo duister en machtig te blijven als er licht bij komt. Ik geef het licht door iemand in de ogen te kijken, hardop woorden te geven aan alle gedachten en dan te blijven. Lichter maak ik mijn gedachten door ze met je te onderzoeken, maar vooral door ze te durven bekijken. Samen.

Dus als ik tegen je zeg ‘Ik kan niet meer, ik wil er niet meer zijn’ wil ik dat je luistert. Als ik je vertel over het donkerste in mijn hoofd, ben ik niet op zoek naar protocollen en lijstjes. Naar vragen waarvan ik het vervolg al weet. Dan wil ik dat je als eerste luistert. Dat je er bent.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je die antwoorden allemaal wilt weten, voor ik weer bij je weg ga vandaag. En ik vind het ook heel fijn, dat als het echt nodig is, je met me strijdt voor een veilige plek in dit wegbezuinigde GGZ-landschap. Maar voordat we dan samen daarnaar gaan kijken, wil je dan eerst alleen maar luisteren?

Je hoeft alleen naast me te blijven staan en te horen wat er in het donker is. De krachtige gevoelens en gedachtes die zich een weg naar buiten proberen te banen om vrij te zijn. Soms door te schreeuwen ‘Help’, soms door te fluisteren en meestal door stil te zijn. Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft het ook niet meteen op te lossen of te laten verdwijnen. 

Blijf je naast me zitten, alsjeblieft? En dan kijken we straks wel verder, waar ik na dit gesprek heen ga, goed?