Maxime ging door een periode van seksueel misbruik

Vandaag ga ik het zeggen! Nou ja, dat denk ik, want dat zei ik gisteren, eergisteren en vorige week ook al tegen mijzelf. Mijn hoofd zit vol en het is er zo mistig dat ik niet meer weet wat ik nu nog moet doen. Alles mislukt… ík ben mislukt.

Maxime woont samen met haar moeder, broertje en twee katten. Ze zit al 9 jaar op hockey en doet dit met liefde. Hiernaast schrijft ze graag, vooral verhaaltjes en gedichten. Ze is een rustig, gevoelig en creatief meisje. Ze gaat graag naar school, want ze vindt het leuk om nieuwe dingen te leren en vriendinnen te zien.

Snapchat

Een jongen bij mij in de buurt die ik best een beetje leuk vond had mij toegevoegd op snapchat. Ik ging na schooltijd weleens naar hem toe om te gamen, of we waren met anderen op een pleintje bij ons in de buurt. Het was echt supergezellig. Ik heb dit niet gezegd tegen mijn moeder, want ik wist dat ze het niet goed zou vinden omdat die jongen al 18 was. Ik was wel echt zo blij!

Maar na een tijdje begon hij raar te doen en vroeg steeds vaker om foto’s of een filmpje waar ik naakt op stond. Eigenlijk wilde ik het helemaal niet maar toch heb ik het gedaan omdat hij er zo vaak over bleef zeuren. Ik dacht als ik het stuur ben ik ervan af. Niks was minder waar. Nu zit ik vet in de problemen, want als ik nu niet doe wat hij zegt dan stuurt hij alles door naar vrienden, vriendinnen en mijn familie.

Seksueel misbruik

Maxime gaat door een periode waarin er seksueel misbruik plaatsvindt. Uiteindelijk heeft Maxime alles aan haar moeder durven vertellen. Haar moeder was boos, héél boos, maar tot haar verbazing niet op haar. Er waren veel emoties, maar haar moeder beloofde haar dat ze ging helpen.

Helpen? Ik hoef helemaal niet geholpen te worden. Ik probeer het gewoon te vergeten en dan is alles weer normaal. Tenminste, dat is wat ik hoopte. Het werd alleen maar erger: ik durfde niet meer naar buiten; ik was bang om te slapen; ik schrok bij elke aanraking en mijn hele lichaam deed zeer. Ik begon mij weer terug te trekken, want als ik er met mijn moeder over zou praten, dan zou ze mij motiveren om hulp te zoeken en dan moest ik er nóg meer over gaan praten.

Ik wilde niet meer leven

Een paar maanden later was ik zo klaar met mezelf, dat ik niet meer wilde leven. Waarom voelde ik me zo kut? Waarom deed ik mezelf pijn? En waarom wilde ik dood? Ik kon niet meer, alles was te veel en ik wist niet hoe ik het zelf nog op kon lossen, dus toen mijn moeder na de zoveelste keer vroeg of ik toch geen hulp wilde, heb ik maar ja gezegd en om een beetje van haar gezeik af te zijn…

Maxime en haar moeder hebben hulp ingeschakeld bij 113 Zelfmoordpreventie. Elke week had Maxime een vaste chatafspraak met een psycholoog. Ik vond het onzinnig, want zo erg was het allemaal niet, dacht ik, maar na een tijdje begon ik het best wel fijn te vinden, een heel klein beetje! Samen met die psycholoog maakte ik een veiligheidsplan en ook een soort schema om beter te kunnen slapen. Ook had zij bedacht dat het misschien beter was om naar de huisarts te gaan en daar meer hulp te regelen. Dit vond ik heel stom en helemaal niet nodig, maar ook dit heb ik toch maar samen met mijn moeder gedaan.

Zelfdoding de beste oplossing?

Het praten op de chat ging steeds makkelijker, maar toch ging het steeds slechter met mij en bleef ik ervan overtuigd dat zelfdoding de beste oplossing voor alles zou zijn. Waarom zou ik mijn best blijven doen als toch niks werkt? Ik wilde wel meer praten, maar het lukte me niet. Toen hoorde ik ook nog eens dat mijn vaste behandelaar bij 113 weg zou gaan. Ik was er helemaal klaar mee, met mezelf, met iedereen, met alles.

Waarom ik toch heb doorgezet, weet ik eigenlijk zelf niet. Ik kreeg een nieuwe vaste behandelaar bij 113. Weer merkte ik dat praten moeilijk was, maar dat ook ergens wel fijn was. Vaak vond ik deze gesprekken best wel heel lastig, omdat ik dan niet wist wat ik moest zeggen, dan zei ik maar gewoon dat het goed ging. Niet dat het iets uitmaakt, want dan werd er gewoon doorgevraagd. Uiteindelijk maar goed ook, maar vervelend was dit zeker.

Ik hoopte na al die gesprekken bij 113 dat het daarna goed zou gaan. Dat ik weer door kon gaan met mijn leven, maar het bleef zwart en donker in mijn hoofd. In die periode heb ik toch 2x geprobeerd om er zelf een eind aan te maken vanuit wanhoop en machteloosheid. Ik voelde me enorm tot last. Er kwam steeds meer hulp, hulp waar ik nog steeds niet zo op zat te wachten, maar echt een keuze had ik niet meer. Het was óf dood óf leven en dan zorgen dat ik me beter ging voelen. Ik koos voor het laatste.

Elke dag een beetje beter

Na online therapie van 113, speciale mensen van een IHT (Intensive Home Treatment) team, heb ik nu nog EMDR, schematherapie, cognitieve gedragstherapie en een mail maatje om over zelfbeschadiging te praten. Elke dag gaat het een beetje beter. Ik doe mezelf nog wel pijn, en ik denk ook nog vaak na over de dood, maar niet meer zoals het was. Naar buiten gaan met het mooie weer vind ik wel heel moeilijk omdat ik bang ben voor wat andere mensen van mij vinden als ze alle littekens op mijn armen kunnen zien. Of als ze er alleen maar naar kijken want dan voel ik me heel ongemakkelijk.

Ik ga weer bijna hele dagen naar school, sport een paar keer per week, vind het ook weer leuk om gedichtjes en verhaaltjes te schrijven, doe weer dingen waar ik een blij gevoel van krijg. En als het een dag helemaal misgaat, dan weet ik nu dat dat niet erg is, want je kunt het de dag erna weer opnieuw proberen. Ik heb geleerd dat het niet allemaal in 1 keer goed hoeft te gaan, maar dat je met heel veel kleine stapjes ook grote dingen kunt bereiken!

Het is niet jouw schuld

Met mijn verhaal wil ik andere meisjes en jongens van mijn leeftijd laten weten, dat wat er ook met je is gebeurd, het niet jouw schuld is, want dat is vaak wel wat anderen denken of zeggen als je naaktfoto’s of filmpjes van jezelf hebt doorgestuurd. Ik dacht dit zelf ook heel erg lang, en soms denk ik het nog wel eens.

En dat iedereen hierdoor in een depressie kan komen of slecht over zichzelf kan gaan denken en jezelf zoveel pijn kan doen omdat je je zo ongelukkig voelt is ook niet iets om je voor te schamen. Maar probeer er dan wel zo snel mogelijk over te praten, en wacht er niet net als ik maanden mee.

Je bent niet alleen

Je bent niet alleen. Als je, net als Maxime, seksueel grensoverschrijdend gedrag hebt meegemaakt, dan kun je terecht bij Centrum Seksueel Geweld. Zij bieden hulp aan slachtoffers na een ongewenste seksuele ervaring. Je kunt gratis en anoniem contact op zoeken.