Mijn beste vriendin is er niet meer: verlies, rouw en hoe verder?

Denise (29) verloor haar beste vriendin aan de dood. Voor Houd Moed schreef ze een gastblog over haar verlieservaring.

"Ga even rustig zitten," werd mij gezegd.
Nu wist ik het zeker: dit voelt echt slecht.
"Helaas is ze overleden, ze is er niet meer."
Stilte, chaos, verdriet, boosheid: dit doet zoveel zeer.
Nee, nee, nee, dit mag niet zo zijn,
Alsof alles uit elkaar wordt getrokken, zoveel pijn.
Ze zou me nog bellen, dus dit mag niet zo zijn.
Tranen stromen over mijn wangen,
Een knuffel in mijn verlangen.
Toch ergens hopen dat dit niet waar is,
Want hoe verder, met zo'n immens gemis?

Het verliezen van je beste vriend of vriendin is niet zomaar een verlies. Voor mij voelde het alsof een deel van mezelf was weggenomen. Iemand die je door en door kende, je stiltes begreep, maar ook samen het leven kleur gaf, diegene die zo in je hart zit, is er van het ene op het andere moment niet meer.

Overleven

De dagen nadat ik hoorde dat mijn allerbeste vriendinnetje was overleden, voelden aan als een waas. Je doet wat moet, maar ik voelde nauwelijks wat ik deed. Op sommige momenten voelde ik juist te veel. Ze zou me nog bellen, dus ik heb heel lang de (onwerkelijke) hoop gehad dat ze me ineens belde. Ik zei hardop tegen haar dat ik haar miste en vertelde wat ik die dag had gedaan in de hoop dat ze trots op me zou zijn. Soms appte ik haar in de overtuiging dat ze er nog was, maar één vinkje. Geen twee vinkjes meer, dus toen kwam telkens de klap dat ze niet meer zal reageren.

We hadden dezelfde dag van haar overlijden nog haar verjaardag gepland bij mij thuis. Ondanks dat ik ergens wist hoe diep ze de laatste tijd zat, wilde ik haar en mezelf hoop geven. Iemand zo dichtbij en zo dierbaar verliezen, dat doet pijn. Juist dat mag er zijn. Rouw is een achtbaan aan emoties of juist geen emoties. Het is vallen, struikelen, en soms even blijven liggen, maar ook weer opstaan. Er is geen juiste manier. Er is geen goed of fout aan rouwen. Er is alleen jouw manier. Jouw manier om een immens groot verlies te verwerken.

Wat als…

De wat-als vragen die door mijn hoofd heen razen. Had ik iets anders kunnen doen? Wat als ik dit had kunnen voorkomen? Deze vragen zijn menselijk, maar vaak oneerlijk naar jezelf. Ik deed wat ik kon en was er voor haar. Achteraf ben ik zelfs over mijn grenzen gegaan. Helaas zijn die wat-als vragen opdringerig aanwezig, maar vaak versterken die een negatief zelfbeeld. Er is helaas geen 'wat als'. Ik bedenk me altijd dat je bent wie je bent en doet wat je doet. Meer kan je niet doen, anders ga je er zelf nog aan onderdoor.

Koester alle herinneringen

Haar stem, haar schaterlach, onze grappen, onze herinneringen. Ze voelen pijnlijk én kostbaar tegelijk. Mij helpt het soms mooie of minder mooie momenten van me af te schrijven, foto’s te verzamelen en een mooi gedenkplekje te maken, waar ik soms een kaarsje voor haar brand.

Het neemt de pijn niet weg, maar maakt wel ruimte voor haar in mijn leven.
De herinneringen blijven voor altijd en ze zal altijd een plek in mijn hart hebben.

Verdergaan

Verdergaan betekent niet dat ik haar vergeet. Ik zie het meer als leren leven met een leegte die nooit helemaal gevuld wordt. Ik draag haar mee in mijn hart en herinneringen, maar ook in nieuwe hoofdstukken, zelfs in momenten waarvan ik had gehoopt dat ze erbij zou zijn. Vaak als er iets grappigs is of ik iets geks doe of juist iets goeds, denk ik: “Wat zou ze me uitlachen of trots op me zijn.”

Verdergaan is niet vergeten of haar loslaten. Verdergaan, met haar in gedachten, is wat ze zou willen. Ze zou niet willen dat ik eraan onderdoor ga. Ik vecht voor mezelf en het laat zien wat zij voor mij betekende en blijft betekenen.

Hulp vragen is geen zwakte

Je hoeft niet sterk te zijn voor iedereen. Het kan helpend zijn om te praten met mensen die het begrijpen. Of het kan helpend zijn om steun bij vrienden of familie te zoeken.

Soms is het nodig om professionele hulp te vragen. Dat is geen teken van falen. Het is juist zorgen voor jezelf. Het allerbelangrijkste is dat je goed zorgt voor jezelf en dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Ik zie rouw als liefde die nergens meer heen kan, maar liefde zoekt altijd een weg. Soms in herinneringen, soms in kleine gebaren en soms in de moed om weer een nieuwe dag tegemoet te gaan. Kleine stapjes, gun jezelf de tijd om het te verwerken. Iedereen heeft zijn eigen rouwproces. Er zit geen tijd aan vast. Wel is het echt belangrijk om aan de positieve punten vast te houden.

Ik zoek elke dag de lichtpuntjes in het leven en dat is wat ik iedereen in een rouwproces of ander proces wil meegeven. Je bent niet alleen. Je emoties, verdriet, boosheid of juist ook leuke momenten waar je kan lachen mogen er zeker zijn, al voelt dat soms onwennig. Jij, als persoon, mag er zijn. Juist in zo'n zware periode is het fijn om mensen en of dieren die je vertrouwt om je heen te hebben.

Zelf heb ik de grootste steun en toeverlaat, waar ook mijn allerbeste vriendin gek op was: Zoëy. Mijn hulphond in opleiding. Zoëy steunt en helpt mij enorm in deze tijd. Ook mijn lieve vrienden steunen mij enorm. Ondanks alles probeer ik elke dag weer het beste ervan te maken. Ik weet zeker dat mijn vriendin trots op me zal zijn.

Draag het niet alleen. Zoek juist mensen en of dieren op die je begrijpen of waar je je veilig bij voelt.