Mijn euthanasie traject: de weg naar een nieuw begin

Ik zie mezelf nog met mijn psychiater, Jacqueline, in de gesprekskamer zitten. Het ging al een hele tijd niet goed met me. Het was vaak onveilig. Ik zag de zin van het leven niet meer en ik was letterlijk moegestreden na alle jaren waarin geen therapie en medicatie leek te werken. "Als doodgaan is wat je wilt, dan kan dat ook op een waardige manier Esmée" is wat Jacqueline tegen me zei. "Heb je wel is nagedacht over een euthanasietraject?"

Ik had daar niet aan gedacht, maar enkele gesprekken later hebben we de aanmelding gedaan. Ik was me ervan bewust dat Jacqueline hier niet volledig achter stond, maar was dankbaar dat ze me die weg ook gunde.

Jacqueline | Terugkerend thema

"De dood en suïcidaliteit bleven een terugkerend onderwerp. Hoe meer ik focuste op de potentie die ik bij haar zag, hoe meer zij wegzakte in haar wens naar de dood. We waren dus met twee compleet tegenovergestelde dingen bezig in dezelfde behandeling. Dat schiet niet op.

Ik besprak met Esmée, jij wilt dood en ik wil (een voor jou) fijn leven. Misschien moeten we dan kijken hoe we het beide aandacht kunnen geven en het er allebei laten zijn. Ik besprak een aanmelding bij expertisecentrum euthanasie. Ik stond er niet achter dat Esmée haar leven zou eindigen, maar als zij dit wilde, gunde ik haar dat hier door experts over beoordeeld werd. Vanaf toen zijn we twee paden gaan bewandelen. Het pad van de eventuele dood en het pad van leven met positieve dingen, behandeling, toekomstwensen en doelen."

Afspraken

In de periode die volgde, vonden er emotionele en moeilijke gesprekken plaats. Zo maakten we de afspraak dat ik mezelf niets zou aandoen. Ik vond dat moeilijk, maar ik snapte Jacqueline wel. Je moet natuurlijk wel wilsbekwaam zo'n traject kunnen doorlopen.

De dood kreeg een plek. Ik kon er meer over praten, nadat ik jarenlang stil had gezwegen. Het klinkt heel gek, maar ik ervaarde veel meer rust. Het was er nog wel, maar het was in mijn hoofd op een denkbeeldige plek. Een beetje zoals een bepaalde plank in de boekenkast. Ik zie het staan, daar bovenin. Ik kan het pakken, maar ook terugzetten. Het traject liep immers.

Ik werd gehoord

Mijn wens om dood te gaan werd gehoord. Ik kreeg in mijn hoofd een bepaalde vorm van rust, doordat ik het beter kon loslaten. Zo ontstond er ook ruimte voor nieuwe behandelmogelijkheden. Ik stond ervoor open om toch nog dingen te gaan proberen. Het leven toch een kans te geven. De dood, die zo dichtbij was, dat continue geschreeuw in mijn hoofd werd heel langzaam minder.

De dood schreeuwt niet meer

En nu vandaag de dag durf ik hardop te zeggen dat het traject definitief van de baan is. Mijn euthanasiewens is verdwenen ondanks de eerdere afwijzing. Het traject doorzetten was mogelijk, mits ik mijn behandeling zou stoppen. Dat ging tegen de drive van mijn vechtlust in.

De dood schreeuwt niet meer, het fluistert slechts nog. Ik heb samen met Jacqueline heel veel van mijn medicatie afgebouwd. Ik kan weer voelen, zowel positief als negatief. Ik volg behandeling en heb echt de hoop dat het nog veel beter kan worden. Ik leef het leven weer en ik ben nieuwsgierig naar wat ik de wereld te bieden heb en andersom.

Jacqueline | Bespreekbaar maken van de dood

"Esmée kreeg meer ruimte in haar hoofd en dus aandacht voor het pad van het leven en zette zich in voor behandeling, pakte dingen aan om zich beter te voelen en durfde naar de toekomst te kijken en hoe die eruit zou mogen zien. De teleurstelling van afwijzing die het expertisecentrum euthanasie gaf was groot. Ondanks dat heeft ze het pad van leven niet losgelaten. Inmiddels hebben we gigantische stappen gezet en zijn een aantal doelen (met vlag en wimpel) behaald. Ik zie Esmée meer stralen, haar talenten en krachten zijn meer en meer zichtbaar en ik blijf dit pad met haar bewandelen!

Het bespreekbaar maken van moeilijke onderwerpen zoals de dood en hier niet voor wegduiken is belangrijk, daarnaast dezelfde humor delen en liefdevol eerlijk zijn, maar soms ook lomp en direct. Dit heeft voor wederzijds vertrouwen gezorgd!"

Het hoeft niet het einde te zijn

Hoe verdrietig en verloren het in eerste instantie leek, niet alleen voor mezelf, maar met name voor mijn familie. Wanneer je een euthanasietraject ingaat, kan ik heel goed begrijpen dat iedereen dan voornamelijk bezig is met handelen op een manier, niet wetend wanneer en of het einde zal naderen. Het hoeft dus zeker niet het einde te betekenen.

Ik hoop dat ik dat aan anderen kan meegeven. Het is voor mij de weg geweest die uiteindelijk tot een nieuw begin heeft geleid en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.