Mijn man maakte een einde aan zijn leven

Wilrieke is moeder van twee jongens: Just (14) en Roan (11). Ze werkt als adviseur bedrijven en wordt omringd door groot sociaal netwerk van vrienden en collega’s. Sinds 4 jaar is Wilrieke weduwe. Haar man heeft op 8 december 2017 zichzelf een einde aan zijn leven gemaakt.

Jong liefde

Mijn man Iwan en ik kenden elkaar al heel lang. Ik was 18 jaar toen ik hem leerde kennen en hij was toen 22. Wat waren we verliefd op elkaar. We woonden dichtbij elkaar en zagen elkaar regelmatig. Een fijne relatie was geboren. Na 3 jaar wilden we dolgraag samenwonen en toen hebben we ons eerste huisje gekocht. Een mooie tijd volgde.

Niet zeuren

Mijn man voelde zich in mei 2017 niet zo fijn. Zijn werk werd hem iets te veel en op een avond kwam hij redelijk in paniek onder de douche vandaan. Hij had een gevoel van flauwvallen. We zochten contact met de huisarts en die gaf het advies wat rustiger aan te doen. Dit kwam in gedrang met zijn verantwoordelijkheidsgevoel. Hierdoor bleef hij doorwerken en nam hij niet de hoeveelheid rust die hem geadviseerd werd. Zijn stemming bleef in die periode schommelen.

Na de zomer ging het slechter en bleef hij alsnog thuis. Er werden gesprekken met de arbo arts gepland. Hier was hij niet enthousiast over: “niet zeuren” en “ik wil niemand tot last zijn “ waren veelvuldig zijn woorden. Mede door de aanschaf van een fiets ging een tijdje wat beter. Tot november 2017. Toen ging het mis. Op een nacht wakker met een paniekaanval. Via de huisarts werd hij verwezen naar een psycholoog. De wachttijd was twee maanden.

Een nachtmerrie

Vanaf toen ging het steeds slechter. Hij viel veel af en sliep slecht. De huisarts schreef hem antidepressiva voor. Op de dag dat we voor de eerste keer naar de psycholoog zouden, ging het mis. Dat was de dag waarop hij ergens een enorme kortsluiting heeft gehad in zijn hoofd. Ik vond hem. Een nachtmerrie. We zijn nog naar het ziekenhuis gegaan, maar een dag later is hij overleden.

Nooit verwacht

Zijn overlijden kwam geheel onverwacht. Dat het niet goed ging met hem dat was helder, maar ik had nooit bedacht, nooit, dat hij dit zou kunnen doen. Hij benoemde ook steeds, ik wil zo graag beter worden, daar doe ik alles voor. Hij was zo gek met mij en ons gezin. Zijn jongens waren zijn leven. Nee, dit had ik nooit verwacht.

De impact is enorm

Mijn schoonouders zijn hun lieve zoon kwijt. Ik ben mijn geliefde man kwijt en mijn kinderen zijn hun vader voor altijd kwijt. Onze omgeving is een lieve, zorgzame vriend kwijt geraakt. Juist hij, die altijd voor iedereen klaar stond, juist hij, kon het leven niet meer aan.

Niet alleen zag ik mijn hele toekomst als sneeuw voor de zon verdwijnen, ook op het gebied van praktische zaken, zoals de financiën, viel er een groot gat. Planningstechnisch met de kinderen kwamen er ook een hoop zorgen bij.

Maar het meest groot was het verdriet. We waren zo gek op en met elkaar, mijn jeugdliefde, we waren samen volwassen geworden, ouders geworden, onze trouwdag, allemaal momenten die ik nooit meer kan bespreken met iemand anders, waren weg. Ik voelde mij enorm in de steek gelaten, door het leven, maar vooral door Iwan zelf. Het voelde als een mes in mijn rug. Hij heeft mij zo gekwetst door dit te doen.

Een trauma

Ik heb mijn man gevonden. Hier heb ik wel een trauma aan overgehouden. Elke geur, beeld op tv, een geluid van een trauma helikopter, een loeiende sirene, iets kleins in de omgeving zijn een trigger om mij weer terug te brengen naar die bewuste dag. Dit wordt naarmate de tijd vordert gelukkig wel beter. Ik kan mij nu ook eerder herpakken. Maar dit was en is nog steeds een pittige klus. Ik weet nu wel dat het een ziekte is en dat hij ons dit echt niet heeft willen aandoen.

Weinig begeleiding

Wat mij geholpen heeft is dat ik lieve familie en vrienden om mij heen heb die mij hebben bijgestaan en met wie ik heb kunnen praten. Dat gaf mij het vertrouwen langzaam terug dat ik het zou redden alleen met mijn kinderen.

Helaas moet ik wel zeggen dat ik geen goede hulpverlening heb gevonden. Bij iedere nieuwe poging tot hulpverlening (psycholoog, maatschappelijk werk, huisarts, praktijkverpleegkundige ) liep ik tegen een muur. Ze verwezen me door en stuurden me weg met een telefoonnummer van iemand die mij waarschijnlijk beter zou kunnen helpen. Ik had de energie niet meer om mijn verhaal voor de zoveelste keer te doen. Ik had gewild dat iemand me bij de hand had genomen en mij had begeleid in dit proces en in de zoektocht naar de juiste hulp.

Moed houden

Ik heb moed kunnen houden, omdat ik twee heerlijke jongens heb waar ik voor wilde zorgen. Ik had die drang om voor hen te zorgen voor meer dan ervoor, want mijn hart brak en breekt nog steeds dat ze geen vader meer hebben die met ze stoeit, vist, en meer. Ik vond het oneerlijk dat dit hun was overkomen en daarom voelde ik de kracht om het leven voor hen zo aangenaam mogelijk te maken. Ik ging met ze naar de dierentuin, op vakantie etc. Ik wilde niet dat hun jeugd bestond uit verdriet en een depressieve moeder. Dat gaf mij kracht om door te gaan. Natuurlijk was ik niet altijd vrolijk. Soms was het verdriet er, maar dat kon ik dan ook wel met ze bespreken.

Een compleet gezin

Het gaat nu redelijk goed met ons. Ik heb een nieuwe partner ontmoet en dat gaat ook goed met de kinderen. Mijn wens voor de toekomst is om ons gezin weer compleet te hebben, maar ik weet en besef dat dat nooit gaat gebeuren en dat ik hier een andere invulling aan moet geven. De toekomst zie ik wel met vertrouwen tegemoet, maar het gat in mijn hart blijft. Ik mis Iwan verschrikkelijk en dat gevoel is en zal altijd blijven. Het gemis slijt niet maar slijt in heb ik eens gehoord en zo is het ook. De zin ‘geef het tijd’ daar was ik in het begin allergisch voor want wat had ik daaraan op dat moment.

Maar het is toch echt zo. Hetgeen gebeurd is wordt draaglijker, maar het blijft een wond. Soms gaat de pleister er weer af en soms gaat het weer een stuk beter. Ik hoop dat de kinderen, hoe jong ze ook waren, toch later iets van hun papa kunnen herinneren en onthouden wat voor lieve man en papa hij was. En ik zou hem dat zo graag nog eens willen vertellen……….