Moet ik nog wel hulp zoeken bij de GGZ?

Moet ik nog wel hulp zoeken bij de GGZ? De wachtlijsten zijn enorm. De verhalen die erover rondgaan online en in kranten zijn heel vaak negatief. De mensen die ik ken die hulp hebben zie ik niet direct beter worden. Gaat die hulpverlening mij wel helpen? Misschien kan ik beter opgeven.

Een lange weg

Ik kan me voorgaande vragen goed voorstellen. Als ik nu opnieuw hulp zou moeten zoeken, zou ik ook een flinke drempel over moeten om het allemaal weer aan te gaan. Alle berichtgeving en verhalen rondom de wachtlijsten en GGZ zouden me demotiveren. Die lange weg naar de juiste hulpverlener. Het vereist een lange adem. Eentje die je door je mentale problemen misschien al nauwelijks meer hebt. Tegelijkertijd zou ik wel tegen je willen zeggen: zoek hulp.

Waarom dan toch? Simpelweg: omdat het je wel kan helpen in het leven. Het kan een lange weg zijn, maar het leven is een veel langere weg.

Fouten gemaakt

Nee, mijn ervaring binnen de hulpverlening is er ook niet eentje van enkel goede instanties en warme hulpverleners. Ik heb er meerdere gehad, ben in conflicten beland, ben uit een instelling gebonjourd en ben ongelooflijk gekwetst. Ik heb zelf fouten gemaakt en er zijn fouten gemaakt. Ik heb zelfs tweemaal hulp nodig gehad voor de slechte hulp die ik heb gehad. En toch zou ik wel tegen je willen zeggen: zoek hulp.

Niet mijn beleid

Vroeger ervoer ik de hulpverlening als een soort talentenshow. Een intakegesprek voelde aan als een auditie. Ik mocht in mijn handen knijpen als ik er terecht kon. Daarna moest ik zorgen dat ik niet weggestuurd zou worden, want na eenmaal die ervaring te hebben gehad, zat die angst er goed in. Inmiddels heb ik wel voor mijzelf leren opkomen. 

Ik heb geleerd na te denken over wat ik nodig heb. Ik heb geleerd aan te geven wat ik nodig heb. "Heel fijn dat dat jullie beleid is, maar dit is wat ik nodig heb en als dat niet mogelijk is, dan kijk ik even verder". Voel ik geen klik met de hulpverlener, dan zoek ik een andere.

Wachten en overleven

Ook ik heb op een wachtlijst gestaan en heb maanden moeten overbruggen door stomme dagplanningen voor mijzelf te maken om de dagen maar heelhuids door te komen. Maar na al die negatieve ervaringen en al die wachttijd, diagnoses en onduidelijkheid, kwam ik wel terecht bij een GGZ instantie die mij echt zag. Die warm aanvoelde en die goede, kwalitatieve hulpverleners had waar ik ook nog eens een klik mee voelde.

Vertrouwen in de hulpverlening

Bij die instantie heb ik mijn vertrouwen in de hulpverlening teruggevonden. Dat heeft een flinke tijd gekost, maar uiteindelijk was ik zo gehecht aan de instantie en de mensen die er werkte, dat ik er niet meer weg wilde. Het voelde als nieuwe familie. Het hele losmakingsproces (iets met hechting..) heeft ook weer aardig wat maanden in beslag genomen, maar ook dat is met een goed gevoel gelukt. 

Tot op de dag van vandaag kijk ik positief terug op deze hulpverlening. Ik kan wel stellen dat deze GGZ instantie er, samen met mij, voor heeft gezorgd dat ik mijn leven weer op orde kreeg. Dat ik het leven weer aan durfde en wilde gaan.

Twijfel niet aan jezelf

Ik gun jou dat ook. Mijn ervaring is niet uniek. Er zijn veel mensen met positieve ervaringen. Er zijn veel goede hulpverleners en veel goede hulpinstanties. Geef jezelf de kans om dit te ervaren. Geef niet op na een negatieve ervaring, er zitten helaas rotte peren tussen. Twijfel niet aan jezelf. Houd Moed. Zoek hulp.