Na jaren therapie begon ik de hoop op leven te verliezen

Het leven van Avie werd radicaal omgegooid door de komst van hulphond Zody. Daarvoor was het leven een ingewikkelde strijd, waarbij Avie niet zeker wist of de strijd nog te winnen was. Zij is inmiddels de tel kwijtgeraakt van het aantal opnames en therapievormen die ze heeft moeten hebben, maar het is gelukt: ze is blij dat ze er nog is.

Wie ben ik?

Ik ben iemand die houdt van creatief bezig zijn, uitwaaien aan zee, leuke babbels met mijn vrienden én ik ben absoluut een echte dierenvriend. Toch vind ik het ook een moeilijke vraag; ‘wie ben ik? Het blijft nog een zoektocht die momenteel in volle gang is.

Eigenlijk begon het in mijn kindertijd. Ik maakte verschillende traumatische gebeurtenissen mee, waaronder de moord op mijn oma. Ik was toen 13 jaar. Dit was de druppel. Het had een enorme impact op hoe ik mij voelde en hoe ik in het leven stond. Korte tijd hierna belandde ik in een opname waarbij de diagnose ‘complexe posttraumatische stressstoornis (CPSS)’ in combinatie met een depressie werd gesteld.

Vele opnames

Ik wist in deze periode niet hoe ik om moest gaan met mijn emoties en hierdoor ontstonden ongezonde manieren om met spanning om te gaan, zoals zelfbeschadiging. Hier bovenop kwam een eetstoornis. Dit was een heftige tijd. Er volgden meerdere opnames. Ik kan eigenlijk niet meer bedenken hoeveel opnames ik uiteindelijk heb gehad; ik ben de tel kwijtgeraakt.

Hoop op leven verliezen

In opnames leerde ik steeds beter praten over wat mij bezig hield, maar het bleef ingewikkeld om écht te benoemen wat er in mij omging. Na jaren verschillende therapie geprobeerd te hebben, begon ik de hoop op leven te verliezen. Ik ging van psychotherapie naar DGT naar mindfulness naar ezeltherapie: het ging alle kanten op. Steeds vaker kwam de gedachte ‘Ik wil niet meer’ in mij op, zoals in de zin van zelfdoding of van euthanasie. Dit laatste is een traject waar ik nog te jong voor was, maar ik dacht er zeker wel over na.

Een hulphond

Toch bleef ik ook verder zoeken naar andere therapievormen. Ik ben mijn hoop zo vaak kwijt geraakt, maar er blijft iets in mij dat blijft doorzoeken naar iets wat wél helpt. En… uiteindelijk heb ik wat gevonden: een hulphond.

Veel mensen zijn bekend met een blindengeleidehond, maar er zijn er nog zoveel meer. Voor dove mensen, mensen met diabetes, epilepsie, autisme, PTSS en nog heel wat meer. Ik ben een enorme dierenvriend, maar enkel van honden houden is niet genoeg om een hulphond te hebben. De problemen die ik heb, met daar bovenop ook nog een conversiestoornis en PNEA (psychogene niet-epileptische aanvallen), zorgde dat ik in aanmerking kwam voor een hulphond. Mijn psychiater kon dit voor mij regelen. Ik heb zelf een organisatie gekozen en na een half jaar telefonisch contact, konden we echt aan het werk.

Leven in plaats van overleven

Het contact met de begeleiding zat goed, voor we aan het werk gingen met mijn eigen hulphond, leerde ik Paxx kennen (de therapiehond van mijn trainster, Nikki). Die klik zat heel goed. Toen was het wachten op een geschikte pup. Na anderhalf jaar wachten en veel trainen met Paxx, was Zody, mijn hulphond, oud genoeg geworden om ook te gaan trainen. Dankzij mijn lieve Zody kon ik gaan leven in plaats van overleven.

Zody is ondertussen net 1 jaar oud en helpt me in het dagelijks leven. Dankzij hem durf ik weer sociale contacten op te bouwen, het openbaar vervoer te gebruiken, te gaan winkelen en het allerbelangrijkste: ik heb weer hoop.

Wil je meer meekrijgen van het verhaal van Avie en Zody? Ze zijn te volgen op mijn Instagram account.