Niet klaar met het leven, wel klaar met de angst

Tessa volgt sinds kort de opleiding HBO Psychopathologie. Daarnaast werkt ze als klantenservice bij een kleding winkel vanuit huis. Ze is actief bij de stichting zelfbeschadiging als mailmaatje en maakt informatie filmpjes over de gesloten jeugdzorg op Tiktok. Haar leven ziet er op het moment eigenlijk best goed uit. 

Ze woont begeleid tot ze haar EMDR behandeling heeft afgerond en financieel stabiel is. Ze heeft een vriend en is trotse zus van haar broertje (6) en zusje (7) die haar veel motivatie geven. Lange tijd ging het een stuk slechter met Tessa.

Onveilige thuissituatie

Mijn problemen zijn al vroeg begonnen, door een onveilige thuissituatie, ouder-kind problematiek en geestelijke mishandeling. Ik heb bij veel verschillende hulpinstanties gezeten (o.a. MEE, GGZ, Veilig Thuis, Maatschappelijke zorg op de basisschool etc.) om de thuissituatie onder controle te krijgen, maar het werd alleen maar erger. Mijn ouders zijn gescheiden op mijn 12e en ik heb met mijn moeder op veel verschillende (onveilige) plekken gewoond. Ik ben uiteindelijk op mijn 13e depressief geworden en begon te rommelen met eten. Ik heb na de verhuizingen nog meer trauma’s opgelopen door seksueel misbruik, gesloten jeugdzorg en mishandeling.

Twee dieptepunten

Mijn eerste dieptepunt was op mijn 15e. Ik zat op de Acute psychiatrie van Curium LUMC en ik moest verhuizen naar de behandelgroep (unit G). Ik was onwijs angstig, depressief en suïcidaal. Ik deed niks meer en had veel herbelevingen. Op 5 Januari 2016 moest ik verhuizen naar de nieuwe groep. Ik was een paar dagen thuis geweest en ik was zo bang voor de nieuwe behandelgroep en nieuwe mensen dat ik had besloten dat dit het moment zou zijn waarin ik uit het leven zou stappen. En dat heb ik toen ook geprobeerd.

Mijn tweede dieptepunt is nog niet zo lang geleden, maar dat moment heeft veel duidelijk gemaakt, waardoor ik dat graag wil delen. Ik had al een paar maanden alleen maar in bed gelegen en kwam niet meer buiten (alleen voor boodschappen). Ik sprak geen vrienden meer en familie sprak ik ook amper. Ik probeerde mijn afspraken met de ggz steeds om te zetten naar telefonische afspraken zodat ik niet naar buiten hoefde en verder bestond mijn leven uit muziek luisteren, in bed liggen en veel huilen. In januari 2022 besloot ik dat ik niet meer op die manier wilde leven, er werd gezegd dat ik een angststoornis had en ik begreep mezelf en mijn angsten niet, waardoor ik me alleen maar meer ging irriteren aan mezelf en mezelf steeds meer verloor.

Op 8 februari probeerde ik een einde aan mijn leven te maken, maar ik kreeg toen enorm veel spijt. Ik ben uiteindelijk op de IC beland en schaamde me enorm voor de keuzes die ik had gemaakt, en dat ik eigenlijk zo makkelijk opgaf. Toen ik uiteindelijk weer thuis was heb ik besloten dat ik er alles aan wilde doen om me beter te gaan voelen en een goed voorbeeld te zijn voor mijn kleine broertje en zusje.

Niet klaar met het leven, maar klaar met de angst

Ik ben heel blij dat ik er nog ben. Zeker omdat ik na mijn laatste poging zoveel spijt kreeg en ik me realiseerde dat ik nog niet klaar was met leven, maar dat ik klaar was met mijn angsten. Door die realisatie wilde ik me echt 100% inzetten om te herstellen en doe ik er nu alles aan om mijn leven weer mijn leven te maken.

Mindset en motivatie

Het klinkt misschien heel cliché, maar mijn eigen mindset helpt me het meest in mijn herstel. Ik durfde al die tijd mijn angsten niet los te laten, waardoor ik alleen maar verder de put in viel. Maar toen ik me op gegeven moment realiseerde dat ik niet meer op zo’n manier wilde leven ben ik daar voor gaan vechten. Er is langere tijd geen bepaalde therapie geweest wat mij echt heeft laten herstellen, maar sinds ik ben begonnen met EMDR voel ik me beter en heb ik meer ruimte in mijn hoofd om te werken aan herstellen.

In bed met een uitkering

Er zijn voor mij meerdere dingen geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik moed kon houden en waar ik mijn motivatie uit heb kunnen halen. Het belangrijkste was voor mij mijn broertje, zusje, moeder en stiefvader. Maar uiteraard ook ikzelf. Ik wilde zelf graag “normaal” worden, en niet de rest van mijn leven in mijn bed liggen met een uitkering.

Toekomstplannen

Voor de toekomst had ik nooit echt een uitgestippeld plan, naast het feit dat ik altijd bij de politie wilde (en dat nog steeds wil), maar ook heel graag iets wilde doen als ervaringsdeskundige. Nu weet ik vooral dat ik andere wil helpen die zich hetzelfde voelen als hoe ik me heb gevoeld, en ik ben nog aan het oriënteren op wat voor manier ik dat wil gaan doen. 

Ik wil in ieder geval de persoon kunnen zijn voor andere die ik in mijn dieptepunten juist nodig had. Verder hoop ik in de toekomst een eigen huisje te vinden en wil ik een voorbeeld, en steun zijn voor mijn broertje en zusje. Ik wil degene blijven waar ze tegenop kijken, en er altijd voor hun is als ze iemand nodig hebben. Dat is voor mij het belangrijkste in de toekomst.

Zelfdoding is definitief

Ik zou graag willen zeggen dat zelfdoding definitief is, het is iets wat niet omkeerbaar is. Het is iets wat je niet verder helpt, maar je juist stopt. En ik weet uit eigen ervaring dat ik niet dood wilde, ik wilde alleen maar dat de angsten zouden stoppen, juist omdat ik zo graag wilde leven. En als het mij gelukt was, had ik nooit kunnen ervaren hoe het zou zijn geweest om te kunnen leven met bijna geen angsten.

Tegen iemand die suïcidaal is wil ik heel graag zeggen dat je er niet alleen voor staat, dat het echt beter kan worden en dat er vast nog wel momenten komen waarin je je minder kan voelen, maar dat het belangrijk is om weer op te staan, nadat je bent gevallen. Er is altijd hoop en er zijn meerdere manieren om je doel te bereiken.