Omgaan met triggers: een leerproces

Triggers zijn overal. En het lastige is: ze zijn intens en persoonlijk. Wat voor de één slechts een voorbijgaand beeld is, kan voor een ander een golf aan overweldigende emoties oproepen. Voor mij waren dat influencers die extreme diëten verheerlijken, expliciete zelfbeschadiging scènes in films of simpelweg het geluid van een ambulance. 

Dingen die je misschien niet opvallen als je mentaal stevig staat, maar die alles kunnen losmaken als je vecht tegen suïcidale gedachten of worstelt met je mentale gezondheid.

Vermijden

Lange tijd probeerde ik ze te vermijden. Ik verwijderde social media, kwam nauwelijks meer buiten, en lag op sommige dagen met noise cancelling op bed om de buitenwereld uit te sluiten, ruzies, sirenes, het leven zelf. Maar één inzicht veranderde alles: als ik mijn leven weer écht wil leven, moet ik leren omgaan met triggers. De wereld past zich immers niet aan mij aan.

Dat besef leidde me naar therapie. Dit was absoluut niet makkelijk, maar we gingen de diepte in door confronterende traumaverwerking. Naar therapie gaan voelde al als een exposure op zich. Na jarenlang enkel symptomen te bestrijden, raakte mijn systeem uitgeput. Geen wonder dat alles als trigger voelde. Maar vermijden maakte me niet weerbaarder. Pas toen ik stukje bij beetje het verleden onder ogen kwam, begon ik ruimte te voelen.

Stap voor stap

Ik ontdekte manieren om die ruimte te vergroten. In de auto voelde ik me veiliger, waardoor ik het aandurfde bepaalde situaties weer op te zoeken. Wandelen met een vertrouwd persoon hielp me om in het hier en nu te blijven. Stap voor stap hervond ik mijn kracht.

In therapie leerde ik ook het verschil tussen een doodswens en het gevoel: ik trek dit leven niet meer. Dat laatste ging over overbelasting, niet over het willen sterven. Mijn verleden had me anders doen geloven. En als je lang genoeg gelooft dat je doodswens écht is, dan kunnen alledaagse triggers die gedachte bevestigen, zelfs als dat verband er eigenlijk nooit was.

Juist door mijn trauma's aan te kijken, verdwenen veel triggers vanzelf naar de achtergrond. Natuurlijk: ze zijn niet allemaal weg. Maar ik heb geleerd ermee om te gaan.

Wat mij heeft geholpen

● Zoek steun na iets moeilijks. Spreek af met iemand na een spannende gebeurtenis. Een telefoontje of knuffel kan al helpen je te gronden.
● Ken je grenzen en je groeimarge. Gun jezelf stapjes. Net als in de sportschool bouw je mentale kracht op door net iets meer te vragen dan je aankan en af en toe een rustdag te nemen.
● Doe het samen. Een hulpverlener, een vriend(in): samen sta je sterker. En neem triggers één voor één, niet allemaal tegelijk.
● Stel doelen. Ik droom van reizen. Maar het vliegtuig haal ik pas als ik eerst weer een busrit aandurf. Kleine stappen, grote richting.
● Scheid angst van doodswens. Het voelt soms alsof ze hetzelfde zijn, maar dat zijn ze niet. De toekomst biedt ruimte voor iets nieuws, juist als je je richt op wat je wél wilt in dit leven.

Er is geen snelle oplossing. Maar er is wél groei. En die groei zit niet in het vermijden van pijn, maar in het leren dragen ervan. Met hulp. Met rust. En met hoop.