Verhalen van anderen als trigger

De eerste film over mentale gezondheid die ik mij herinner, is Thirteen. Het is een verhaal over twee tienermeiden die zich in destructieve keuzes verliezen, zoals drugsgebruik, seks en zelfbeschadiging. Toen ik die film als jong meisje zag, gebeurde er iets in mij. Het hoofdpersonage, dat zichzelf beschadigde, voelde verwant aan mij, en ik keek tegen haar op. Ik begreep haar pijn, zelfs al wist ik niet exact waarom.

Jaloers

Na de film las ik meer boeken over zelfbeschadiging en eetstoornissen. Vaak voelde het alsof ik de hoofdpersonen uit die verhalen persoonlijk kende, en tegelijkertijd was ik diep jaloers op hen. Wat zij doormaakte voelde zowel als herkenning en als verlangen naar iets dat ik niet goed kon plaatsen. Ik keek op tegen de destructieve keuzes die zij maakten, omdat mijn hoofd me vertelde dat ik eindelijk rust zou ervaren als ik dezelfde keuzes zou maken. En naar rust verlangde ik zo ongelooflijk veel!

Met meer krassen pas de moeite waard

Natuurlijk durfde ik deze gedachten met niemand te delen. Ik wist heel goed dat mijn ouders dit nooit goed zouden keuren, en tegelijkertijd dacht ik oprecht dat mijn leven pas de moeite waard was om te leven als ik meer krassen op mijn armen had en minder kilo’s woog op de weegschaal. Ik verloor mezelf in dit destructieve gedrag, maar wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg. De beelden uit die boeken en films werden als het ware mijn kompas, maar zelfs die gaven geen vrede.

Wannabee ziekte

De hoofdpersonen in de boeken of films waren er altijd ernstiger aan toe dan ik. Wanneer mensen tegen mij begonnen over herstel en genezing, werd ik boos. Ik geloofde dat herstel pas mogelijk was als je écht ziek was geweest. En ik was niet echt ziek, tenminste, dat dacht ik. Het voelde alsof mijn problemen niets voorstelden, als een soort Wannabee ziekte. Want in mijn ogen probeerde ik gewoon de personages uit films en boeken na te doen, in de hoop eindelijk de rust te vinden waar ik zo naar verlangde. En dat lukte niet, wat mijn gevoel van falen alleen maar vergrootte.

Wat ik destijds niet besefte, was dat ik al ziek was voordat deze obsessie begon. Een gezond meisje van 10 jaar voelt geen aandrang om zichzelf pijn te doen, zich uit te hongeren, of na te denken over zelfdoding. Het feit dat ik me tot die boeken en films aangetrokken voelde, gaf alleen maar aan hoe zwaar mijn rugzak al was. Ik had zoveel nare levenservaringen opgedaan dat ik niet meer wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens moest verwerken, en niemand in mijn leven kon me leren hoe dat moest.

Wat ik eigenlijk nodig had

Wat ik in plaats van films en boeken nodig had, was iemand die mij leerde hoe ik mijn emoties kon uiten en hoe ik de pijn van nare gebeurtenissen kon verwerken. Het feit dat niemand dat voor mij kon doen op die jonge leeftijd was niet mijn schuld. Maar ik besefte dit pas jaren later, in therapie.

Therapie heeft me enorm geholpen. Het leerde me niet alleen hoe ik het kleine meisje in mezelf kon begrijpen, dat zo'n behoefte had aan troost en rust, maar ook hoe ik die delen van mezelf kon geven wat ze echt nodig hadden. Het was een lang en intens proces, maar het was de enige weg naar genezing.

Je hoeft je waarde niet te bewijzen

Als jij je herkent in mijn verhaal, wil ik je echt op het hart drukken dat je je niet hoeft te schamen. Het is volkomen normaal dat je je 'optrekt' aan de verhalen van anderen die ook proberen rust te vinden, zelfs op een destructieve manier. Maar ik wil je vooral uitnodigen om naar jezelf te kijken met liefde en begrip. Je hoeft jezelf niet te verstoppen achter destructieve keuzes om je waarde te bewijzen. En het allerbelangrijkste: jij bent het waard om te leven, echt te leven.

Wil je hulp? Zoek steun. Want jouw eigen kracht, die je écht hebt, ga je niet vinden door naar dat “duiveltje op je schouder” te luisteren. Jij bent veel meer dan je gedachten en je gedrag. Jij bent het waard om in jezelf te geloven en de ruimte te nemen voor een leven waarin je jezelf kunt zijn.