Op haar tiende dacht ze al aan zelfdoding

Danielle is moeder van een zoon die door de weeks samen met zijn Franse buldog bij haar woont. Ze is werkzaam als praktijkondersteuner huisarts GGZ en daarnaast werkt zij als ervaringswerker bij een GGZ-instelling waar zij lid is van de suïcidepreventie commissie, trainingen geeft voor suïcidepreventie en diverse herstelwerkgroepen faciliteert.

In haar vrije tijd gaat ze graag naar het strand of naar het bos en geniet ze van het bezoeken van steden. Al op haar tiende dacht Danielle aan zelfdoding. Vandaag deelt ze haar verhaal van en (over)leven.

Een onveilige thuissituatie

Mijn problemen zijn op jonge leeftijd ontstaan door bepaalde gebeurtenissen in mijn thuissituatie wat ik als onveilig heb ervaren. Daarnaast kwam ik niet goed mee op school, ik kon niet goed leren en ik kon me slecht concentreren vanwege de gebeurtenissen thuis. Ook werd ik gepest vanwege mijn volle postuur. Rond mijn 10de kwamen er gedachten dat ik liever op deze manier niet ouder wilde worden. Het voorbeeld wat ik bij volwassen mensen had was te bedreigend en onveilig voor mij. Dat was iets wat ik niet wilde. Op 14-jarige leeftijd heb ik een eetstoornis ontwikkeld, waarvan ik toen nog niet wist welke functie deze voor mij had. Zo zijn er meerdere ongezonde overlevingsmechanismes ontstaan om mezelf staande te kunnen houden.  

Overleven

Op jonge leeftijd had ik al het gevoel dat ik aan het overleven was in plaats van aan het leven. Ik ben op jonge leeftijd door omstandigheden vastgelopen en ik ben daardoor langdurig in zorg gekomen bij de GGZ. Er is een scala aan diverse diagnoses gesteld. Al deze diagnoses, behandelingen en opnames hebben iets gedaan met mijn zelfbeeld. Het was voor mij een bevestiging dat er iets mis was met mij als persoon. Het (zelf)stigma en alle vooroordelen rondom psychische kwetsbaarheid en suïcidaliteit waren in mijn omgeving en in de maatschappij groot.  

Wanhoop en hoop

Het dieptepunt is voor mij in 2010 geweest. Ik was het contact, het overzicht en de realiteit met mezelf en mijn omgeving kwijt. Er waren opeenstapelingen van diverse gebeurtenissen, waaronder een onverwerkte scheiding, het verliezen van een baan, schulden, overweldigd worden door mijn psychische kwetsbaarheden en daarmee ook niet goed voor mijn zoon kunnen zorgen. Vriendschappen die verbroken werden of mensen die afstand van mij namen. In therapie te horen krijgen dat ik op 31-jarige leeftijd uitbehandeld ben of termen als ernstige psychiatrische aandoening. Het is een opeenstapeling van factoren geweest.

Het enige waar ik nog hoop in had was een klinische gedragstherapeutische behandeling. Een week voordat de behandeling zou gaan starten ben ik alle hoop verloren. Ik zag geen uitweg meer, waardoor ik een ernstige suïcidepoging heb ondernomen. Dit klinkt voor mij altijd een beetje dubbel, omdat dit uiteindelijk ook mijn kantelpunt is geweest.  In het ziekenhuis ben ik gaan revalideren en er ontstond een enorme kracht. Ik dacht dit heeft niet zo mogen zijn, ik moet alle hulp aanpakken die ik kan aanpakken en als ik hier uit kom dan ga ik iets met mijn ervaringen doen.

Een opleiding tijdens mijn herstelproces

Ik heb alsnog de klinische behandeling gevolgd en in dat jaar heb ik een toelatingstoets gedaan voor de mbo-opleiding voor ervaringsdeskundigheid en ben ik stage gaan lopen. In 2014 heb ik mijn diploma tot ervaringsdeskundige gehaald en toen is mij een werk-leer overeenkomst aangeboden voor de opleiding sociaalpedagogisch hulpverlener. 

Ik had op dat moment grote twijfel of dit voor mij wel haalbaar was, omdat op de lagere school een docent had gezegd “hoger dan de huishoudschool kom je waarschijnlijk niet”. Ik heb deze kans uiteindelijk aangepakt en in 2019 heb ik mijn bachelor diploma behaald. Het studeren en werken hebben een hele grote bijdrage geleverd in mijn herstelproces en het heeft me veel hoop gegeven voor de toekomst. 

Verloren tijd

Doordat ik lange tijd niet voor mijn zoon heb kunnen zorgen, ben ik mijn moederrol weer op mij gaan nemen. Dit was geen gemakkelijke tijd, omdat ik mij ook realiseerde hoeveel tijd er verloren is gegaan. Tijd die ik nooit meer met mijn zoon kon inhalen. Er volgde een periode van rouw van verloren jaren en het herstellen van de band met mijn zoon. Daarnaast heb ik ook de band met mijn omgeving proberen te herstellen. 

Dankbaar dat ik nog leef

Ik ben dankbaar dat ik nog leef. Ik realiseer mij wel hoe belangrijk het is om mensen in je omgeving te hebben die je emotioneel kunnen steunen. Na mijn suïcidepoging heb ik een aantal jaren geen last meer gehad van suïcidale gedachten. Dit was voor mij erg bijzonder, omdat ik vanaf mijn 14e levensjaar tot mijn 31e levensjaar altijd wel last heb gehad van deze gedachten. In 2017 is er een gebeurtenis geweest die een grote impact op me heeft gehad. Mijn studie, werk en medicatie hebben mij in die periode op de been gehouden. 

Na het behalen van mijn HBO diploma ben ik mijn medicatie gaan afbouwen en kwamen rond 2020 mijn suïcidale gedachten weer terug, waar ik erg van geschrokken ben. Door alle therapieën heb ik geleerd om hulp te vragen en weet ik beter wat helpend voor mij is, en weet ik bij welke mensen ik terecht kan. Daarnaast trof ik een manager die mij er open naar durfde te vragen. Dit gaf voor mij lucht en ruimte, omdat ik mij er ook voor schaamde. 

Accepteren

Hoe ik moed heb kunnen houden is toch vooral door door te gaan. Steeds opnieuw proberen. Het is lange tijd overleven geweest, maar na de suïcidepoging in 2010 ben ik toch ook dingen gaan accepteren. Acceptatie is voor mij geen goedkeuring van wat mij is overkomen, maar wel het toestaan van alle gevoelens die daarbij aanwezig zijn. Door mij niet meer tegen pijn te verzetten heeft er ook veel heling kunnen plaatsvinden. 

Ik heb mezelf toegestaan om te mogen rouwen dat het leven is gelopen zoals het is gelopen, ik heb mezelf vergeven, ik heb andere mensen vergeven, ik heb veel boeken gelezen en mij laten inspireren door Brené Brown over de kracht van kwetsbaarheid en over schuld en schaamte.

Blijf hoop houden

Wat ik tegen mensen zou willen zeggen die suïcidaal zijn is: blijf hoop houden. Zoek mensen in je omgeving met wie je over je gedachten kan praten en als je deze mensen niet in je directe omgeving hebt dan zijn er lotgenotengroepen waar je steun kan vinden. 113 is een organisatie die gericht is op hulpverlening en het suïcidepreventiecentrum. Wanneer je suïcidale gedachten hebt dan kan je je niet voorstellen dat het leven weer beter kan worden of dat er oplossingen zijn voor de problemen en zorgen die je hebt. 

Soms maken we hele heftige en pijnlijke dingen mee in het leven, die we helaas niet altijd kunnen veranderen of die onomkeerbaar zijn. We kunnen alleen beter voor onszelf zorgen door mild te blijven naar onszelf toe en de pijn te helen door steun te zoeken en goede hulp, zodat je iemand naast je hebt staan die met je mee kan denken en er voor je kan zijn en waarmee je samen kan onderzoeken wat en welke oplossingen voor jou goed zijn 

Daarnaast is het belangrijk dat het taboe en de schaamte er meer op verdwijnt. Willen we over het leven praten, dan is het belangrijk dat we over de dood kunnen praten en welke betekenis dat voor iemand heeft die suïcidaal is. Het is belangrijk dat we oprechte interesse in iemand hebben; hoe het daadwerkelijk met iemand gaat.

Het is belangrijk dat mensen die suïcidaal zijn evidente behandeling en zorg krijgen en dat er zorg is voor naasten, zodat zij handvaten krijgen hoe zij hier het beste mee om kunnen gaan en hoe ze hierin ook goed voor zichzelf kunnen zorgen.