(Over)Leven met: het missen van een ouder

In de rubriek “(Over)leven met…” delen onze hoopverleners hun ervaring met het leven. Onderwerpen die hen raken, en waarvan ze vermoeden dat zij niet de enigen zijn. Zo hopen ze (h)erkenning te bieden aan lezers die met dezelfde thema’s leven. Vandaag: het missen van een ouder.

“Mama, ik mis je”

Er zijn tal van redenen om je ouder te missen. Bijvoorbeeld omdat je ouder is overleden, door een conflict of door afwezigheid gedurende je jeugd. Misschien was je ouder fysiek aanwezig, maar emotioneel niet. Velen zullen op een bepaald punt in het leven op hun eigen manier kunnen meepraten over het missen van een ouderfiguur. Het gemis kan ondraaglijk aanvoelen. Een gapend gat. Voor sommigen lijkt het alsof een stukje van hen niet langer tot leven komt, of nooit tot leven heeft kunnen komen.

Het leven zoals het was met ouder, bestaat niet (meer). Het rouwen wat hierbij komt kijken, doet me denken aan een bloemzaadje dat niet ontkiemt. Dat bloemzaadje vergaat niet; het wacht en het blijft. Zo is het ook met het gemis van een ouder: het verlangen en de rouw blijven eindeloos bestaan. Het is naar mijn idee dan ook geen kwestie van verwerken, maar van leren leven. Het vergt moed om de zoektocht naar een leven met verlies aan te gaan. Mogelijk blijven vele vragen onbeantwoord. Het is niet eenvoudig, maar het is de moeite waard.

De aanwezigheid van afwezigheid

In mijn ervaring is het missen van een ouder een heel specifieke vorm van gemis: het is moeilijk te omschrijven, en het voelt anders dan het missen van een geliefde of vriend. Het een is niet erger dan het ander, maar er is wel een fundamenteel verschil. Of je nu met warme, of vooral met complexe gevoelens op ze terugkijkt: het blijven toch je ouders.

In haar essaybundel “Ook ik ben stukgewaaid” schrijft Emma van Meyeren over het verlies van haar moeder. Ze stelt: “De paradox van de aanwezigheid van afwezigheid laat de onvermoeibare tegenstrijdigheid van rouw zien. Er is een diep verlangen om iemand te herinneren en tegelijkertijd om dat wat met die persoon is gebeurd zo snel mogelijk te vergeten.”

Misschien herken je hoeveel energie de paradox die ze beschrijft kan kosten. Je probeert je staande te houden tussen herinneringen, die je het ene moment houvast bieden en het andere moment een klap in je gezicht kunnen zijn. Een warm terugkijken wisselt zich af met een keiharde reality check. Hoe te balanceren? Langzaam begin ik te accepteren dat het tegenstrijdig zal blijven, dat er geen punt zal komen waarop het geen zeer meer doet. Dit brengt me het dichtste bij een zekere vorm van balans.

Voor jou

Ben jij ook een ouder verloren? Dan zou ik dit tegen je willen zeggen: het is oké als je blijft zoeken naar manieren om ermee om te gaan. Het is niet erg als je dacht dat je wist hoe, maar soms ineens niet meer. Het is evenzogoed oké als het sommige dagen best goed gaat, dat maakt je verdriet niet minder groot. Ik hoop dat je jezelf de tijd gunt om te leren balanceren.

Tot slot deel ik graag nog wat boeken met je die wellicht steun en herkenning zullen bieden. Wil je er verder over praten? Kijk dan ook eens op onze online community. Je kunt ons vinden op samen.houdmoed.nl.

1. Ook ik ben stukgewaaid – Emma van Meyeren
Essays over Emma’s verlies van haar moeder

2. Je bent jong en je rouwt wat – Lisanne van Sadelhoff
Over het verlies van Lisanne’s moeder

3. Rouwen is liefde – Manu Keirse
30 handvatten voor meer verbinding in tijden van verlies en verdriet