Deze persoonlijke en professionele ervaringen vormen, in combinatie met humor en zelfgeschreven muziek, de basis van hun muziektheaterproducties genaamd Psychisch Gestoord.
De afgelopen jaren hebben wij allebei heel wat therapieën gevolgd, de ene therapievorm met wat meer effect dan de ander. We hebben vele ups and downs gekend, en gepaard met verschillende heftige gebeurtenissen namen de psychische problemen over tijd wisselende vormen aan en varieerden in hevigheid. Er zijn voor ons allebei ook meerdere goede periodes geweest, waarin we ervan overtuigd waren dat we ‘hersteld’ waren, om vervolgens alsnog weer terug te vallen en het gevoel van ‘weer terug bij af’ te ervaren.
We hebben ons hier vaak wanhopig door gevoeld. We zijn samen op zoek gegaan naar een manier om te dealen met de grilligheid van het leven, en vonden dit in muziektheater. Muziek en theater is wat ons heel blij maakt, wat ons verbindt én wat ons ruimte geeft om dingen uit te spreken die we anders niet zo snel zouden zeggen. En het geeft ons hoop.
Hoop dat je eigen perspectief kan veranderen en hoop dat er mooie en krachtige dingen voort kunnen komen uit je ervaring, wanneer je je doel gevonden hebt. Ons herstelproces is niet klaar, maar mede dankzij onze producties en ons werk samen is het wel een stukje draaglijker geworden.
Lange tijd hebben we onze psychische kwetsbaarheden weten te verhullen, waardoor het voor de buitenwereld veelal niet zichtbaar was. Het gevolg daarvan was dat we door anderen niet altijd direct serieus werden genomen en we ook onszelf vaak niet serieus namen. Dit vertraagde onze zoektocht naar hulp en ook het herstelproces, omdat we altijd het gevoel hadden ‘niet ernstig genoeg’ te zijn.
Toen we uiteindelijk een diagnose kregen voelden we ergens opluchting, maar tegelijkertijd ook de druk om in het hokje te moeten passen. Ook vandaag de dag voelen we nog de tweestrijd tussen het enerzijds verlangen naar de erkenning van een label, maar anderzijds los te willen zijn van de stigma’s die daarmee gepaard gaan.
In onze voorstellingen komen onze eigen ervaringen als cliënt in de GGZ aan bod, waarbij voornamelijk de negatieve ervaringen sterk uitvergroot worden. We drijven dan ook vaak de spot met zweverige therapeuten, eindeloze wachtlijsten en onconventionele behandelmethoden. Gelukkig hebben we ook positieve ervaringen met fijne behandelaren en/of voor ons effectieve behandelvormen.
We hebben voor onze show een Ode aan de Therapeut geschreven, om ook het stukje menselijkheid van de therapeut aandacht te geven en de dankbaarheid die wij naar de hulpverlening toe voelen uit te dragen. Al onze ervaringen met therapie hebben ons geleerd dat wij de meeste baat hebben bij een gelijkwaardige relatie en een oprecht gesprek van mens tot mens.

Voor ons allebei is hulp vragen niet gemakkelijk. We hebben veel lieve en steunende mensen in onze omgeving die ons willen helpen, dus de voornaamste uitdaging is om die steun te aanvaarden als dat nodig is. Ook vinden we veel steun bij elkaar en in Psychisch Gestoord Producties. Het is helend om samen muziek te maken en op een creatieve manier met moeilijke thema’s bezig te zijn.
Om als professional in de GGZ te werken geeft een dubbel gevoel. Enerzijds is het fijn en geeft het voldoening om iemand te kunnen ondersteunen in diens herstel. Anderzijds zorgt het soms ook voor frustraties. Je kunt als individu het huidige zorgsysteem niet veranderen, ook al zou je dat af en toe wel graag willen. Hierdoor kan het soms voelen alsof je persoonlijk tekort schiet.
Na samen op de middelbare school gezeten te hebben hadden we een aantal jaar geen contact, tot we elkaar opnieuw tegenkwamen in een GGZ instelling. “Oh… Jij ook hier?”. We raakten bevriend en deelden zowel een passie voor muziek en theater, als een verleden met psychische problemen. In een impulsieve bui bedachten we hoe leuk het zou zijn als we deze twee “passies” met elkaar zouden kunnen combineren in een muziektheatervoorstelling. Dat zijn we toen maar gaan doen.
Wat begon met een korte voorstelling bij Gluren bij de Buren, breidde zich uit naar een eigen bedrijfje en voorstellingen door het hele land. In een jaar tijd hebben we al heel wat theaters, GGZ-instellingen en congressen mogen bezoeken en hebben we verschillende voorstellingen ten tonele gebracht.
Zelfdoding is een thema waar - ook door ons - niet makkelijk over gesproken wordt. Tegelijkertijd is het ook een thema dat ons persoonlijk raakt. Gevoelens van wanhoop en uitzichtloosheid zijn ons bekend, uit eigen ervaring of die van een naaste. Zo heeft Nicky zowel in haar familie als in haar vriendenkring mensen moeten verliezen aan zelfdoding. Daniëlle heeft een abonnement op de crisisdienst.
In onze voorstelling Dood(s)bang proberen we te laten zien hoe het kan zijn om deze gevoelens zelf te hebben, maar ook hoe het kan zijn om als naaste betrokken te zijn. Hoe je je wellicht kan verplaatsen in de ander en kunt begrijpen waarom deze de keuze maakt, terwijl je ook de enorme machteloosheid voelt van het alleen maar kunnen toekijken. En hoe je mogelijk het moeilijke proces van rouw en acceptatie zal moeten doorlopen wanneer iemand uit het leven stapt.
We hopen met deze voorstelling woorden te geven aan dat wat velen niet kunnen of durven te zeggen, (h)erkenning te bieden voor de strijd die veel mensen ongezien dagelijks voeren, en met z'n allen even te kunnen voelen dat we niet alleen zijn.
We spelen op evenementen, in theaters, tijdens congressen en bij GGZ-instellingen. Al onze optredens zijn terug te vinden op de evenementenpagina van onze website, psychischgestoordproducties.nl. Ook vind je hier meer informatie over boekingen, over ons, en over het ontstaan en het doel van Psychisch Gestoord Producties.
Wat voor ons beiden geholpen heeft in herstel is het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid. Je kiest niet voor alles wat je overkomt en de worstelingen die je doormaakt. Maar je hebt soms wel een keuze in hoe je daarmee omgaat, hoe moeilijk het ook voelt om een keuze te maken die goed is voor jou.
Kies je eigen pad, een weg die bij jou past, ook als anderen je vertellen dat dat niet de juiste route is. Tegelijkertijd mag je ook hulp vragen en je verdient het om lief te zijn voor jezelf, ook als je hoofd je anders vertelt. Neem de regie over je eigen leven, ook al ben je misschien dood(s)bang.