Streven naar een moeiteloos leven

Leven als de zee: eb en vloed. Het menselijk lichaam bestaat voor 83% uit water. Letterlijk en figuurlijk zijn we fluïde, en dus voortdurend onderhevig aan verandering. Zo is het ook met onze gevoelens: we kunnen ons niet altijd goed voelen, daar zijn we niet voor gemaakt. Soms is het eb, soms vloed. En soms ergens daar tussenin.

If you don’t become the ocean, you’ll be seasick every day – Leonard Cohen

Door de zee als metafoor voor ons gevoel te zien, leerde ik op een andere manier kijken naar moeilijke dagen. Ze horen er nu eenmaal bij. Wellicht klinkt dit op het eerste oog als een cliché, maar echt doordrongen zijn van dit besef, heeft mijn leven veranderd.

Geluk als de eindstreep

Naar mijn idee heerst er binnen onze westerse samenleving de gedachte dat we moeten streven naar een gelukkig leven. Maar wat is geluk? Zodra geluk wordt gezien als een eindstreep waarna alle moeizaamheden overwonnen zullen zijn, wordt ieder moment van verdriet of frustratie een moment van falen. Zelf heb ik in het verleden de druk van dit beeld sterk gevoeld: ik moest mijn pijn overwinnen, het moeilijke verslaan. Pas dan zou ik kunnen spreken van een gelukkig leven.

Niet overwinnen, maar omarmen

Haalbaar is dat streven naar een moeiteloos leven niet. Het is een feit dat het leven je zal raken. Er zullen dingen gebeuren die moeilijk zijn. In plaats van te streven naar een leven zonder moeizaamheden, zou het ons meer helpen om na te denken over manieren om met dat wat op ons pad komt, om te leren gaan. Wat mij heeft geholpen om met moeilijke dagen te leren leven, is om dit beeld van ‘overwinnen’ om te buigen naar ‘omarmen’.

Wanneer ik het moeilijk heb, verwelkom ik deze gevoelens en geef ze de ruimte die ze nodig hebben. Soms is het eb, soms vloed. Dit heeft mijn beeld van een gelukkig leven ook veranderd: het geluk ligt niet meer verscholen in de eindstreep maar in het verweven van dat wat zeer doet met een leven dat warmte en voldoening geeft.

Kracht in kwetsbaarheid

Wat ik graag aan een ander zou willen meegeven die het moeilijk heeft, is dat ook jij om hulp mag vragen. We zijn gaan geloven dat we altijd sterk moeten zijn. In een samenleving waar ‘sterk zijn’ gelijk staat aan ‘solitair zijn’ en ‘alles zelf kunnen oplossen’, denk ik dat er veel kracht en moed schuilt in het durven tonen van je kwetsbaarheid, juist om dit zo’n lastige stap kan zijn.