Vaker opgenomen op de crisisafdeling dan thuis

Céline ervoer op haar 23ste voor het eerst mentale problemen. Niks bracht haar nog geluk of voldoening en dat maakte haar angstig. Niet wetende hoe hier mee om te gaan, leek dit gevoel negeren de veiligste oplossing. Ze vluchtte in haar werk als verpleegkundige. Toen Céline haar tante overleed aan zelfdoding, stortte haar wereld in. Zij had gekozen voor datgene waar Céline elke dag aan dacht.

Met spoed naar de GGZ

Doen alsof er niks aan de hand was, was wat ik zo graag wilde. Ik hield het echter niet meer vol. De huisarts stuurde mij met spoed naar de GGZ, waar ik diezelfde week nog een gesprek had. Binnen no time zat ik ziek thuis van werk en begon ik met antidepressiva en benzodiazepines. Kort nadat mijn relatie kapot ging, was mijn eerste crisisopname een feit.

Beschermd wonen

Gelukkig heb ik echt de liefste ouders en zus en kon ik na mijn opname weer bij hen wonen. Dit was voor hen de meest zware en intense periode, omdat zij continu angst voelden om mij alleen te laten. Ikzelf kan mij er eigenlijk weinig van herinneren. Sommige maanden zijn in een waas aan mij voorbijgegaan. Toen deze woonsituatie niet meer houdbaar was (zowel voor mijzelf niet, als voor mijn familie), ben ik beschermd gaan wonen. Deze verandering, midden in een coronalockdown, waardoor o.a. therapie niet doorging, was mega zwaar.

De pijnlijke waarheid

Mijn ervaring met de GGZ is positief, want ik had een hele fijne psycholoog. In het begin moest ik echt wennen, ze was zo recht door zee en daar kon ik slecht tegen. Maar na een tijdje wist ik dat ze heel vaak gelijk had en dat ik die schop onder mijn kont en soms pijnlijke waarheid nodig had.

Iedere seconde voelde als overleven

De afgelopen jaren heb ik veel therapieën gevolgd. Sommige leken wel aan te slaan, maar na een tijd had ik dan toch weer een terugval. Herstellen leek onmogelijk omdat het leven elke seconde voelde als overleven. Maar ik wilde het leven niet opgeven, want ik houd te veel van mijn ouders en zusje. Bovendien kon ik het mijn moeder niet aan doen, omdat ze dan haar zus én haar dochter zou verliezen.

Veel crisisopnames

In 2021 ben ik geloof ik meer opgenomen geweest op de crisisafdeling dan thuis geweest. Ik had genoeg van de opnames en koos, mede dankzij een nieuwe therapiebehandeling (ptss-5), voor het leven. Het omvatte vijf dagen opname om vijf trauma’s aan te pakken. Hiervoor moest ik de kalmeringsmiddelen afbouwen en dat was geen pretje. Maar mijn wilskracht was sterker dan ooit. Ik heb de afgelopen jaren niet voor niets gevochten voor herstel en mijn ouders en zus onderweg zoveel verdriet aangedaan. Na de ptss-5 behandeling twee keer te hebben doorlopen, zag ik weer licht aan het einde van de jarenlange tunnel. De meest zwarte wolken waren niet meer zo donker. Het klaarde op en ik kon weer gaan leven.

Zelfbeschadiging

Zelfbeschadiging heeft al die tijd ook een grote rol gespeeld in mijn leven. Het begon – in mijn ogen – onschuldig met krassen. Dit werd al snel snijden. Deze fysieke pijn was voor mij zoveel fijner dan de chaos en pijn die ik van binnen voelde. Het was alleen net een verslaving. De stemmen in mijn hoofd en de pijn verdwenen maar even en je gaat het steeds vaker doen.

Na meerdere keren op de Spoedeisende hulp groeide mijn schaamte en voelde ik andere patiënten staren. De druppel was de arts die tijdens het hechten zei: ‘Als je op dit tempo doorgaat, wordt dit je dood’. Dat kwam binnen. De verpleegkundige wees mij op een app (I am Sober) die je motiveert te stoppen. Inmiddels ben ik al 1 jaar en 8 maanden gestopt met zelfbeschadiging en zijn bijna alle littekens bedekt met mooie tatoeages.

Dankbaar voor elke dag

Voorheen dacht ik altijd dat ik rond mijn 30e gelukkig getrouwd zou zijn, twee kinderen en een fijn huisje zou hebben en dat ik zou werken als verpleegkundige. Toen kwam mijn depressie en leek leven onmogelijk. Ik sta nu heel anders in het leven dan voor mijn depressie. Ik ben dankbaar voor elke dag dat ik mij goed voel en ik geniet van de kleinste dingen. Zoals knuffelen met mijn twee katten (Jacky en Kaja) of creatief bezig zijn. Ik houd mij veel bezig met haken en tekenen en ook sporten speelt een steeds grotere rol.

Werken aan mijn gewicht

Omdat de opnames en zelfbeschadiging steeds verder achter mij liggen, vond ik het tijd om mijn gewicht aan te pakken. Psychisch voelde ik mij steeds beter en ik ervaar ook zelfs geluksmomenten! Alleen als ik dan naar mijn lichaam keek, werd ik weer ongelukkig. Mijn gewicht is al zolang ik mij kan heugen een probleem geweest met pesterijen als kind en een slecht zelfbeeld.

Ik leef voor mezelf

In januari van dit jaar heb ik een gastric bypassoperatie ondergaan. Sommige mensen hebben het vooroordeel dat dit een makkelijke manier is om af te vallen, maar het tegendeel is gebleken. Het omvat een heel medisch traject inclusief herstel en je hebt veel discipline nodig. Ik voel mij elke dag sterker, zowel lichamelijk als psychisch. Met de operatie koos ik 100% voor mijzelf en met die mentaliteit leef ik nu elke dag. Ik leef voor mezelf en met de mensen van wie ik houd. Ik kan nu ook met trots zeggen dat ik in een uitstroomtraject zit om weer volledig zelfstandig te gaan wonen.

Herstel begint bij praten

Aan anderen die denken aan zelfdoding wil ik graag meegeven dat het iets is wat je onmogelijk alleen kunt doen. Ik gun het ook niemand om dit alleen te moeten dragen. Vraag om hulp en als dit een stap te veel is, neem iemand in vertrouwen. Herstel begint wanneer je begint te praten. Daarom ben ik 113 dankbaar voor alle telefoon- en chatgesprekken op de momenten dat het leven voor mij echt leek te stoppen.

Voor zelfbeschadiging wil ik zoveel mogelijk mensen waarschuwen: het is een oplossing die maar tijdelijk helpt. En ook hierbij zeg ik: vraag om hulp en maak het bespreekbaar. Ik denk echt, ondanks hoe moeilijk en onmogelijk het misschien voor iemand op dit moment klinkt: praten is de sleutel geweest tot mijn herstel.

Praten is de sleutel geweest tot mijn herstel