Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Maandag. Vandaag is het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar. Voor mij is dat niet zo. Ik zou willen dat ik 1 dag in het jaar kon benoemen als meest depressief. Dat zou betekenen dat de andere dagen waarschijnlijk een stuk minder depressief zijn. Voor mij is iedere dag een opgave. Iedere dag kost mij moeite. Iedere dag is een gevecht. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Dinsdag. Morgen word ik vermoeid wakker en vraag ik me af welke uitdagingen ik nu weer allemaal moet trotseren. Ik maak me zorgen om van alles en niets. Ik voel me verdrietig over verliezen, angsten en toekomst. Ik schaam me voor mijn fouten, mijn tekortkomingen en mislukkingen. Ik wil wel, maar ik kan niet. Alles in mij voelt zwaar. Iedere actie is een opgave. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Woensdag moet ik mensen ontmoeten, iets waar ik nu al tegenop zie. De energie die het me kost. Het leuk moeten doen, terwijl ik me niet leuk voel. Het aan de verwachtingen willen voldoen. Het mezelf altijd minder, minderwaardig voelen Contact met anderen benadrukt veelal mijn mislukkingen. ‘Kijk, zij kunnen dat wel, zij doen dat wel!’ Ik weet dat ik anders moet denken, maar dat lukt me niet altijd. Dat kost me zoveel moeite. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Donderdag moet ik werken en heb ik een vergadering. Mijn bed uitkomen, mezelf douchen, aankleden en opmaken. Het voelt allemaal als zo’n gedoe. Zoveel werk. Liefst douche ik maar een of tweemaal per week. In de meeste gevallen vergeet ik mijn haar ook nog te borstelen. Nou ja, vergeet, ik zie het nut er gewoon niet meer van in. Zolang ik het in een staartje doe, ziet toch niemand er iets van. Het kost me te veel moeite. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Vrijdag moet ik spelen. Spelen met mijn dochtertje. Zij is de reden dat ik hier nog ben. Zij is mijn gevoel voor verantwoordelijkheid. Ik houd niet meer van spelen. Vroeger wel. Nu kan ik mijn aandacht er niet bijhouden. Kan ik er geen plezier meer uithalen. Nu word ik er vooral moe van. Ik doe het wel. Voor haar. Ik wil een goede moeder voor haar zijn, al vind ik dat ik dat allang niet meer ben. Begrijp me niet verkeerd. Haar lach geeft mij leven. Maar het zorgen, het spelen, het opvoeden. Het kost me zoveel moeite. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Zaterdag en zondag moeten leuke dagen zijn, want het is weekend. ‘Leuk weekend gehad?’ wordt er maandagochtend aan me gevraagd? Ik zie nu alweer op tegen het ‘leuk doen’ en ‘leuk antwoorden’. Mijn weekenden zijn niet leuk. Mijn weekenden zijn overleven. Zijn lang. Ze kosten me ongelooflijk veel energie om een beetje leuk - voor mijn man en dochtertje - te maken. Liefst zou ik het hele weekend in bed blijven liggen. Voor mij is het iedere dag Blue Monday.

Mijn Blue Days gaan voorbij. Ik heb gelukkig ook andere maandagen gekend. Maandagen waarop ik weer zin had in een nieuwe week. Dinsdagen waarop ik uitkeek naar nieuwe uitdagingen. Woensdagen waarop ik zin had om mijn vriendinnen weer te zien en spreken. Donderdagen waarop ik vol passie en ambitie op mijn werk rondliep, vrijdagen waarop ik lachend van de glijbaan ging en weekenden waarin ik genoot van lange lunches en wandelingen in het bos.

Ik weet dat die dagen weer gaan komen. Ik weet dat mijn Blue Days tijdelijk zijn. Daarom houd ik vol. Voor verandering. Die er zeker gaat komen. Voor een ieder die zich een beetje herkent in mijn verhaal: de Blue Days gaan voorbij. Houd Hoop, houd moed. Ik weet hoe zwaar het is, maar het is het waard.