Wat is de zin van het leven?

Een heftige vraag om als 11-jarige bij stil te staan. Toch overdonderde deze vraag Geeske. Bij andere moeilijke vragen bleef ze vaak net zolang denken tot ze een antwoord had, of zou ze het vragen aan een volwassene om haar heen. Dat is vrij ingewikkeld met deze vraag. Het duurde nog zeker 30 jaar voordat zij een antwoord op deze vraag kon vinden. In andere woorden; zij vond haar eigen betekenis in het leven. In deze blog neemt ze jullie mee in dit proces.

Zware depressie

Mijn eerste zware depressie diende zich aan toen ik op 21-jarige leeftijd een semester in Frankrijk studeerde als uitwisselingsstudent. Alles was er anders: het eten, de mensen, hoe ze met elkaar omgingen, hoe ze de colleges vormgaven. Bovendien zat ik in een klein kamertje van 9 vierkante meter met snotgroene muren in een buurt die niet bepaald veilig was. Ik raakte totaal overweldigd door de hele situatie en betrok het allemaal op mezelf. Ik was degene die er niet bij hoorde, die niet wist hoe ze zich letterlijk en figuurlijk verstaanbaar kon maken. Ik had een diep gevoel van ‘anders-zijn’ en kon niet wachten, totdat ik weer naar mijn studentenkamer in Groningen mocht.

Ik probeerde over mijn gevoel dat er iets helemaal mis was te praten met mijn ouders met de bedoeling dat ze me weer op kwamen halen. Maar zij vonden dat ik het semester af moest maken en door moest zetten. Na dat gesprek werd ik zo wanhopig dat ik het leven niet meer zag zitten. Op een of andere manier trok ik mij alles heel persoonlijk aan en dacht niet alleen dat ik anders was en er niet bij hoorde, maar ook dat ik anderen kwetste door gewoon mezelf te zijn. Daar geloofde ik helemaal in op dat moment. Ik had immers mijn ouders ook gekwetst door te praten over dat ik wilde opgeven.

Kiezen voor het leven

Na dat moment kwam ik in een zware depressie terecht, hoewel ik nog nooit van die mentale toestand gehoord had. Ik kwam moeilijk uit bed, was constant moe, maar kon ’s nachts niet slapen. Dit intens sombere gevoel was te groot, te veel, te overweldigend. Dit kon ik niet alleen, dacht ik. Gedachten aan de dood bleven maar steeds om mij heen cirkelen, totdat ik me bedacht: als ik er nu een einde aan maak, zou ik nooit de liefde van mijn leven ontmoeten en kinderen krijgen. Ook zou ik mijn ouders en broers heel veel pijn doen als ik mezelf wat aandeed.

Het was genoeg om door te zetten en toch te kiezen voor het leven. Het duurde nog een aantal maanden, totdat ik weer opgelucht adem kon halen in mijn eigen studentenstad, waarna de depressie als vanzelf oploste. Ik ging door met mijn studie, ontmoette mijn man bij mijn bijbaan in de bioscoop, ging werken als docent Frans en kreeg een prachtige zoon.

Een burn-out

Alles leek in kannen en kruiken, maar toch klopte er iets niet. Waarom was ik toch altijd zo moe en gestrest? Op mijn 27e kwam ik thuis te zitten met wat de bedrijfsarts een burn-out noemde, maar wat ik later herkende als de depressie die nog steeds onder mijn vermoeidheid en stress lag. Jaren worstelde ik me door de dagen heen, waarbij ik me telkens afvroeg: is het erger dan in Frankrijk? Nee? Dan kan ik door.

Totdat het moment kwam dat de depressie nog zwaarder werd op mijn 35e. Van de ene op de andere dag zag ik nergens meer betekenis in. Ik voelde me een nutteloze huisvrouw die niets bij kon dragen aan haar gezin of de maatschappij. Een zware, zwarte wolk hing over al mijn dagen heen. Ik had het graag op ‘eigen kracht’ willen oplossen, maar uiteindelijk bleek het toch nodig dat ik medicatie nam en therapie volgde. Daarna ging het langzaam beter, maar de depressie bleef altijd op de achtergrond aanwezig als een verlammende vermoeidheid.

Negatieve gedachten

De gedachte dat dit depressieve gevoel te veel was voor mij alleen bleef mij achtervolgen, totdat ik op een dag in mijn woonkeuken zat en het verpletterende gevoel weer op mij neerdaalde. Nee, niet weer! Ik kon dit niet aan. Opeens dacht ik: ik had deze zware wolk al zo vaak om me heen voelen hangen en elke keer was ik er weer uitgekomen. Ik had 100 procent van mijn zware dagen overleefd.

Als je depressief bent en gedachten hebt aan de dood, lijkt het alsof die gedachten jou iets aan willen doen, maar dat kunnen ze niet, want jij bent degene die besluit wat je doet met die gedachten. Als je de negatieve gedachten gelooft, voel je je extreem akelig, maar als je, net als ik, bedenkt dat je alle moeilijke dagen tot nu toe hebt overleefd, geeft dat meteen lucht. Jij kunt het wel, want jij bent sterk. Weet je hoe ik dit weet? Omdat als je dit leest jij ook alle zware depressies overleefd hebt tot nu toe. Wie jij echt bent, is sterker dan wat voor negatieve gedachten of gevoelens ook en jij bent degene die kan kiezen voor het leven, ook al is het ’t moeilijkste wat je ooit zal moeten doen.

Sterk

De keuze om om hulp te vragen geeft ook aan hoe sterk je bent, want iedereen weet dat het moeilijk is om toe te geven dat je het niet alleen kunt. Medicatie, therapie of een andere leefstijl kunnen helpen en jij bent het die alles toepast en voor jezelf zorgt. Als je dat kunt op momenten dat je het heel moeilijk hebt, bewijs je aan jezelf dat jij sterker bent dan de depressie en dat is het enige wat telt.

Ik ben inmiddels ervaringsdeskundige en hiernaast schrijfster en kunstenares. Via verschillende wegen probeer ik anderen te steunen: je hoeft het niet alleen te doen. Je bent van harte welkom om een kijkje te nemen op mijn website.