Wat ik al die jaren niet heb gedurfd, durf ik nu wel

Januari 2023 was het precies 45 jaar geleden dat mijn zusje en ik mijn vader vonden. Mijn vader was 39 jaar en had een einde aan zijn leven gemaakt. Hij leed al een tijdje aan depressieve gevoelens. Mijn ouders hadden een relatie waarbij ze niet met en niet zonder elkaar konden en waren net een aantal weken uit elkaar.

Mijn moeder was die avond dansen met haar vriendinnen. Mijn broertje van 13 was bij mijn oma logeren en mijn zusje en ik hadden die avond dansles en daarna vrij dansen. We moesten altijd om 12 uur thuis zijn. Mijn vader kwam regelmatig langs op onverwachte tijden. Vaak om mijn moeder te controleren. Hij was namelijk extreem jaloers. Mijn moeder daarentegen was een vrije vrouw en hield van dansen en liet ons ook vrij, maar maakte wel afspraken over tijd. Ze had ons die avond instructies gegeven dat we de gordijnen dicht moesten houden en de deur niet open moesten doen als papa aanbelde, om problemen te voorkomen.

Zijn laatste woorden

Vlak voordat mijn zusje en ik naar dansles wilden gaan werd er gebeld. Ik zag mijn vader zijn auto staan en kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem voor de deur te laten staan. Hij kwam binnen en vroeg waar mijn moeder was en zag de gordijnen dicht. Ik wist niet wat ik moest zeggen en stamelde dat ze bij haar vriendinnen was. Ik liep weg en toen ik terugkwam zat hij op de bank. Hij zei toen: “Ik snap dat je niet echt trots op je vadertje bent, maar als je maar weet dat ik heel veel van je hou." Dit waren zijn laatste woorden. Toen ben ik naar dansles gegaan.

De week ervoor was er heel veel trammelant geweest toen mijn vader ook onverwacht langs kwam. Eenmaal binnen, bleek dat hij te veel gedronken had. Wij lagen alle drie toen al op bed. Midden in de nacht hoorden we geschreeuw, waarbij de telefoon door de ruiten vloog. Mijn vader dreigde zichzelf iets aan te doen als mijn moeder niet bij hem kwam liggen.

Spijt

Wij schreeuwden alle drie, ‘papa niet doen!’ en waren doodsbang. Uiteindelijk kalmeerde hij en is mijn zusje bij hem in bed gaan liggen. Mijn moeder is toen bij ons op de kamer gaan liggen. Van de volgende dag kan ik me verder niet veel meer herinneren, maar ik weet dat hij de volgende dag vaak heel veel spijt had en er alles aan deed om het weer goed te maken. Hij kon dan weer de allerleukste, gekste en liefste vader zijn die je kon bedenken.

Die 6e januari 1978, liep mijn zusje een stukje vooruit vanaf dansles en was daardoor wat eerder thuis. Ik hoorde haar stem in de verte schreeuwen, hij is er niet meer… Ik versnelde mijn pas en zag eenmaal thuisgekomen dat zijn auto er gewoon stond. Hij reed altijd in grote opvallende auto’s vaak Amerikanen. Ook parkeerde hij altijd overal waar het niet mocht. Dit keer stond hij zoals zo vaak op de stoep voor de ingang van de flat waar we woonden.

Ik voelde wel iets unheimisch, maar begreep het niet. Toen ik boven was, wilde ik de huiskamer in lopen om te kijken, maar mijn zusje hield mij tegen in de hal en wilde mij beschermen voor wat ik te zien zou krijgen. Ik rukte me los, zag mijn vader en begon keihard te schreeuwen. Wat ik me verder nog kan herinneren is dat ik die avond rond 11 uur, een uur voor ik mijn vader aantrof, een enorme buikpijn kreeg en op de grond heb gezeten bij de dansvloer. Later bleek dat hij op dat tijdstip zelfmoord had gepleegd.

Ik kon er niet over praten

Ik werd vannacht, precies 45 jaar later, wakker en voelde weer die pijn die ik toen voelde. Het vreemde was dat het toen destijds, maar heel even pijn deed en daarna een soort van verdoofd was. Later begreep ik dat dit een automatisch zelfbescherming systeem is, om te voorkomen dat we gek worden, omdat de pijn te heftig is. In die tijd was er geen enkele hulp zoals nu. Het leven ging gewoon verder, terwijl er weinig tot nooit over werd gesproken. Ikzelf zweeg en kon er niet over praten.

Wanneer ik wel eens vertelde dat mijn vader zelfmoord had gepleegd, voelde ik mijn lijf trillen van top tot teen, mijn hart bonkte er dan bijna uit, maar ik drukte dit weg, alsof er niets aan de hand was. Later begreep ik pas dat dit post traumatische stress was. Mijn broer en zus gingen ook ieder op hun eigen manier om, met hun verdriet, angst en pijn. Mijn zus heeft ook op latere leeftijd therapie gehad en is uiteindelijk weer op het juiste pad terecht gekomen. Mijn broer studeerde rechten en milieukunde tegelijk en ontdekte ineens dat hij tijdens colleges, angststoornissen kreeg. In plaats van te kijken waar dit vandaan kwam kreeg hij antidepressiva, die hij 35 jaar lang slikte. Hij heeft uiteindelijk ook zelfmoord gepleegd.

Hij bracht van alles mee

Uiteindelijk ben ik rond mijn 35e begonnen met mijn spirituele pad. Van binnen leefde ik jaren vanuit de “freeze” stand en voelde weinig tot niets. Het enige waar ik altijd veel passie voor heb gevoeld was voor dieren. Deze liefde deelde ik ook heel erg met mijn vader. Hij bracht tijdens onze jeugd van alles mee naar huis. Van jonge eendjes, waarvan de moeder was overleden, tot honden die hij in de kroeg tegenkwam en slecht behandeld werden, tot een paard, Duke, genaamd.

Ik durf nu wel

Vandaag voelde ik dat ik dit moest schrijven. Eindelijk opschrijven wat er precies is gebeurd. Wat ik al die jaren niet heb gedurfd, durf ik nu wel. Het van mij afschrijven in plaats van wegstoppen, voelt bevrijdend. Mijn eigen zoektocht heeft me uiteindelijk zoveel gebracht, dat ik nu ook anderen kan helpen, zichzelf weer terug te vinden.

Te mogen zijn en zien dat ze licht en liefde zijn. Ik voel ook de drang om vooral ouders bewust te maken van hetgeen ze zelf doorgeven. Wanneer er geen bewustzijn is, geef je je eigen shit door en blijft het systeem zich herhalen. Ik hoop en geloof dat ik hiermee een steentje mag of kan bijdragen.