Wat ik had willen horen toen ik me op mijn slechtst voelde

Ik denk niet graag terug aan de periode waarin ik gedachten had aan zelfdoding. Ik leefde in een roes van verdriet, paniek, leegte en schaamte. De wereld schoot aan me voorbij terwijl ik in sluimerstand bleef staan. 

In die periode had het mij geholpen om een aantal dingen te horen. Omdat ik denk dat meer mensen behoefte hebben aan zulke woorden, deel ik ze in deze blog met jou.

Je hoeft je niet te haasten

Een van de dingen die ik destijds het zwaarste vond, was het idee dat iedereen om mij heen zich ontwikkelde en mooie stappen zette terwijl ik stilstond en mezelf juist achteruit zag gaan. Ik had het gevoel dat ik achterliep, maar op wie eigenlijk? Het leven kent geen vaste tijdlijn. Het had mij erg kunnen helpen om te horen dat er geen haast was om me beter te gaan voelen. Juist doordat ik het gevoel had dat die haast er wel was, legde ik mezelf nog meer druk en kans om te falen op. Iedere dag dat ik mij slecht voelde was er één te veel. En hoewel het natuurlijk goed is om te kijken hoe je uit het donker kunt komen, is het niet behulpzaam om daar een tijdslimiet aan te koppelen. Er is geen haast, en die hoef je jezelf ook niet op te leggen.

Je hebt jezelf nodig

Uiteindelijk moest ik mezelf bij de hand nemen om het donker uit te komen. Mensen om je heen kunnen je helpen en je steunen, maar uiteindelijk moet je zelf het hardste werken om hier uit te gaan komen. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar dat is. Toch had het mij erg kunnen helpen om te horen dat ik mijzelf het hardste nodig had, omdat ik dan al eerder meer verantwoordelijkheid voor mijn leven had kunnen nemen. Ik heb niet gekozen voor alle nare dingen die ik heb meegemaakt, maar uiteindelijk is wat ik doe met dit leven wel aan mij.

Je stelt je niet aan

Toen ik me zo slecht voelde, had ik er nog steeds moeite mee om mezelf volledig serieus te nemen. Ik vergeleek me met anderen die het in mijn ogen zwaarder hadden. Er zijn mensen die in oorlogsgebied leven of in een land dat wordt overheerst door grote armoede. Zo kon ik mijn problemen altijd weg relativeren. 

Ik had er in die tijd veel aan kunnen hebben om te horen dat mijn problemen niet minder geldig zijn, enkel omdat een ander het ‘erger’ heeft. Als je zoekt naar iemand die het erger heeft, zul je diegene altijd vinden. Stop met jezelf vergelijken en zie dat hoe jij je voelt valide is.

Je bent niet te veel

Ik voelde me bedolven onder de ellende. Het was voor mij zo allesoverheersend, dat ik dacht dat het voor anderen ook zo zou zijn. Dat ik te veel, te moeilijk, te zwaar op de hand was voor mijn omgeving. Het tegendeel bleek waar. Mijn omgeving bleek juist niet goed door te hebben hoe het echt met mij ging omdat ik er veel te weinig over deelde. 

Daar waar de somberte voor mij zo gigantisch aanwezig voelde, was dat voor de mensen om mij heen heel anders. Zij wilden juist meer horen over hoe het met mij ging. Kortom: voor jou is het enorm omdat het continu in je gedachten zit, maar voor een ander is dat vaak helemaal niet het geval. Je bent niet te veel.

Het is oké als je nog niet kunt zien dat het beter kan worden

Op mijn dieptepunt zag ik echt niet meer hoe het ooit nog beter zou kunnen worden. Ik deed er mijn best voor, maar het lukte simpelweg niet meer. Toen ik zo diep zat, vond ik het enorm beangstigend dat ik geen enkel sprankje hoop meer zag. En daar rekende ik mezelf vervolgens hard op af. Hoe durfde ik de hoop te verliezen? Je begrijpt vast dat dit me totaal niet verder hielp. Voor zover dat ging, ging ik me nóg ellendiger voelen. 

Ik had toen graag willen horen dat het oké was dat ik nog niet kon zien dat het beter zou worden. Dat ik mezelf niet nog harder hoefde af te straffen voor het feit dat ik het moeilijk had. Ik denk dat het een hoop had gescheeld als er wat druk van de ketel was gehaald. Ik moest al zoveel van mezelf. Juist het loslaten van al dat ‘moeten’ had me mogelijk wat meer moed kunnen geven.

Dit gaat voorbij, ook voor jou

Er waren jaren dat het zo slecht ging dat ik echt geen hoop meer had. Ik dacht dat vaak dat ik uniek was in mijn ongeluk en dat mijn leven nooit beter zou worden. Het hielp me dan te weten dat anderen dit ook hebben meegemaakt en dat ondanks alles ook dit weer voorbij gaat. Dat idee had me wel wat meer vertrouwen en rust kunnen geven.

Houd Moed

Ja, deze is regelmatig tegen me gezegd toen ik me heel slecht voelde... en die twee woorden waren zo meevoelend en steunend. Die hebben me echt geholpen.