Zelfdoding mag ik mijn kinderen niet aandoen

Malu is een rustige en ambitieuze doorzetter. Bijna 39 jaar, al heel wat jaren getrouwd met haar steun en toeverlaat. Moeder van twee ongelooflijk gevoelige en met momenten heel drukke knullen. Ze werkt fulltime binnen de gehandicaptenzorg. Haar leven is volgens eigen zeggen redelijk rustig en misschien zelfs wel wat saai en voorspelbaar, maar als gezin gaan zee hier goed op.

Te lang doorgelopen met een depressie

Mijn jeugd is alles behalve fijn en prettig geweest. Ik ben emotioneel en lichamelijk mishandeld en heb te maken gehad met seksueel misbruik. Dit heeft mij gevormd. Ik ben ervan overtuigd dat ik nooit de juiste ondersteuning heb gehad om dit goed te verwerken, waardoor ik onbewust heel lang met een depressie heb rondgelopen zonder dat ik dat dus doorhad.

Mijn zwangerschap was heftig

De aanloop naar mijn zwangerschap was heftig. Door middel van een ICSI traject ben ik zwanger geraakt. De zwangerschap zelf was zwaar en heel onzeker. Ik verloor veel bloed en mijn lijf deed ontzettend veel pijn. Daardoor belandde ik al heel vroeg in de zwangerschap in de ziektewet. Thuis zitten, met een lijf dat veranderde en pijn deed, met de onzekerheid of de zwangerschap goed ging en de angst voor wat komen gaat, waren wat druppels. De laatste weken van de zwangerschap waren hels met continue controles in het ziekenhuis omdat onze knul nauwelijks bewoog.

Na de zoveelste controle, waarin voor de zoveelste keer de hartslag van de baby flink daalde werd ik ingeleid. Anderhalve dag later werd onze zoon geboren. De bevalling was de hel, met op het eind een grote knip en een vacuümpomp omdat zijn hartslag daalde, maar niet meer herstelde. Blauw, slap en stil werd hij geboren en gelijk weggedragen. Dat is het moment dat alles in mij blokkeerde. Dat is de start geweest van de zwaarste periode van mijn leven.

De zwaarste periode van mijn leven

Mijn gevoel was volledig afgezwakt. Ik zorgde voor mijn pasgeboren baby op de automatische piloot. Ik wist wat ik moest doen. Wat ik deed, deed ik heel erg goed, maar mijn gevoel was volledig weg. Ik kon niet huilen, ik kon niet lachen. Genieten lukte niet. Nadenken was lastig. De wereld ging aan mij voorbij en ik had er geen grip meer op.

Toentertijd sprak ik met een psycholoog, zij vroeg mij hoe ik mij voelde en hoe het moederschap ging. Ik vertelde eerlijk dat ik er niets aan vond en dat ik er liever niet meer wilde zijn. Zelf had ik geen idee wat ik zei en vond ik de reactie van haar en mijn partner overdreven. Laat mij toch gaan, dacht ik. Er werd gelijk actie ondernomen; ik was geen enkel moment meer alleen. In huis was alles op slot en er was geen sleutel in mijn buurt. De crisisdienst hield in het weekend contact. Als ik niet zou opnemen, zouden ze politie sturen. Na dat weekend werd ik, samen met mijn kindje, opgenomen.

Hulpverlening

Ik ben drie maanden opgenomen geweest. Eerst een week op een gesloten afdeling, daar kreeg ik vooral rust. Ik hoefde niet veel, behalve tijdens de eetmomenten en dagstart aanwezig zijn. Verder was het vooral rust pakken. Na die week ging ik naar de moeder-kind unit. In die periode was er nog geen echte therapie. Ik had wel een dagprogramma, maar het ging vooral om de dag doorkomen.

Vier maanden na thuiskomst startte ik met intensieve dagbehandeling. Twee keer per week een hele dag met een groep therapie. Gesprekken, PMT, doelen stellen, creatieve therapie. Het zat er allemaal in. Daarnaast kreeg ik individuele gesprekken en wat later ook EMDR. In de jaren die volgde heb ik cognitieve gedragstherapie en interpersoonlijke therapie gehad. Ook heb ik meerdere periodes medicatie geslikt.

Ik ben blij dat ik er ben

Ik ben nu dankbaar dat ik er nog ben. Dankbaar dat mijn man zo hard heeft gevochten om te zorgen dat ik mijzelf niets aan kon doen. Maar het heeft heel lang niet zo gevoeld. Ik heb lang moeite gehad met dat ik er was, want het betekende dat ik veel therapie moest volgen om te herstellen en beter te worden. Dat harde werken vond ik heftig. Mijn jeugd is mij al afgenomen en nu moest ik ook nog al die therapieën door. Ik was boos, verdrietig en voelde heel veel machteloosheid. Pas toen die emoties konden zakken, was er ruimte voor herstel en groei.

Het leven vind ik nog steeds niet altijd makkelijk en depressiviteit blijft een kwetsbaar punt. Maar ik ben blij dat ik er ben, dat ik voor een tweede keer moeder mocht worden en het leven met momenten weer heel fijn kan vinden. Ondanks al die jaren, weet en voel ik dat ik niet meer dezelfde ben en dat het leven ook niet meer hetzelfde is. Het onbezonnen is er van af. Ultiem genieten, dat lukt niet meer. Ik heb heel veel ingeleverd en kreeg er een beetje voor terug. Dat kan ik steeds beter accepteren, waardoor het leven meer kleur heeft gekregen.

Het effect van suïcide op kinderen

Ik heb in die periode een verhaal gehoord van het effect van suïcide op kinderen. Vanuit eigen ervaring weet ik wat trauma met je doet, dat wil ik mijn kinderen niet aan doen. Dat is altijd mijn drijfveer geweest en nog steeds. Ik had de kans om uit het leven te stappen, toen onze oudste zoon nog heel erg klein was. Die kans is voorbij gegaan, wat mij er nu toe dwingt om goed voor mijzelf te zorgen. Op die manier voorkom ik verlies van mijzelf en trauma bij mijn kinderen.

Moed houden

Mijn vrienden zijn allemaal van mij blijven houden en hebben mij alle tijd en ruimte gegeven. Ze belden en stuurden kaartjes. Als ik niet reageerde, was het goed en als ik na een paar minuten niet meer kon praten was het ook goed. Ze waren er, onvoorwaardelijk. Er is nooit een oordeel geweest. Alleen maar, wat blij dat je in mijn leven bent. Die liefde, die heeft geholpen. Plus de onvoorwaardelijke liefde van mijn schoonfamilie, vrienden van mijn man en mijn man. Zelfs op de meeste donkere dagen, was zijn liefde er. Zegt hij; ik hou van je en kan niet zonder je. Als ik niet meer wilde, dan hield hij mij vast. Zonder wat te zeggen, maar met de boodschap ‘je bent niet alleen’. Dat is zo waardevol.

Accepteren dat dit mijn nieuwe leven is

Het gaat nog altijd wisselend. Mijn leven is niet meer zorgeloos en genieten is echt nog niet makkelijk. Na die periode is het ook nog heel zwaar geweest omdat mijn baarmoeder en eierstokken zijn verwijderd. De hormoonschommelingen maakten mij mentaal heel onstabiel, waarbij de suïcidale gedachten steeds vaker terugkwamen. Een operatie volgde en dus raakte ik al jong in de overgang. Die weg bleek ook zwaarder dan verwacht.

Ik leef mijn leven, maar kan ontzettend jaloers zijn op mensen die ogenschijnlijk fluitend door het leven gaan. Mensen die ik spontaan zie dansen, die op stap gaan en veel lachen.. ik zou ook zo willen zijn. Dingen die ik vroeger deed, zoals naar concerten gaan, dat lukt niet meer. Veel met vrienden afspreken lukt niet. Dat doet soms nog heel erg veel pijn. Mijn wens voor de toekomst is vooral mentale rust vinden, de rust om te accepteren dat dit mijn nieuwe leven is.

Stay strong

Hoe zwaar het leven voelt, hoe donker de wolken boven je hoofd.. de zwaarte wordt lichter net zoals de wolken. Het is niet makkelijk, het is met momenten ontzettend oneerlijk en stom. Maar het komt goed. En stay strong! (mijn motto, een lieve mede patiënt zei dat elke keer tegen mij en daardoor staat dat nu als tattoo op mijn pols)