Ervaringsverhaal Eric

“Ik dacht lange tijd dat dit gewoon bij mij hoorde”

Eric Veltink (51) werkt bij de provincie Gelderland aan de energietransitie en zet zich daarnaast al jaren in voor muziek en cultuur. Samen met vrienden organiseert hij zelfs een festival. Hij heeft een brede interesse in natuur, mensen en het leven om hem heen. Maar achter de schermen worstelde hij jarenlang met gevoelens van somberheid, die uiteindelijk leidden tot een mentale crisis en gedachten aan zelfdoding. Door hulp, openheid en zelfinzicht vond hij stap voor stap weer houvast.

Als ik terugkijk, zie ik dat ik al jong periodes had waarin ik somber was. Alleen had ik daar toen geen naam voor. Ik dacht gewoon dat ik soms zo in elkaar zat.

In mijn twintiger jaren had ik regelmatig periodes waarin ik me terugtrok en moeite had om dingen gedaan te krijgen. Ik legde de oorzaak vooral bij mezelf. Ik vond dat ik me niet zo moest aanstellen en gewoon harder moest werken.

Tijdens mijn studie in Engeland liep ik voor het eerst echt vast. Er kwam veel tegelijk op me af: studieproblemen, geldzorgen, sociale spanningen en een overlijden in de familie. Ik raakte uitgeput en viel uit. Maar ook toen zag ik dat niet als een mentale crisis. Ik probeerde vooral door te gaan.

Alles werd teveel

Rond mijn vijfendertigste ging het mis. Ik ervaarde een hoge werkdruk, er speelden privé wat dingen en ik twijfelde over keuzes die ik had gemaakt. Ik vond alles ingewikkeld. Zelfs kleine beslissingen maken kostte me enorm veel energie.

In die periode dacht ik voor het eerst aan zelfdoding. Niet omdat ik per se dood wilde, maar omdat ik niet meer wist hoe ik verder moest als mijn leven zo bleef doorgaan.

Uiteindelijk kwam ik in de ggz terecht en kreeg ik de diagnose bipolaire stoornis. Dat was confronterend, maar ergens ook een opluchting. Voor het eerst snapte ik beter waarom bepaalde dingen steeds terugkwamen in mijn leven.

Niet meer doen alsof

Wat mij heeft geholpen, is een combinatie van professionele hulp, medicatie, vrienden en familie die er voor me waren, en later ook mindfulness en meditatie. Daardoor leerde ik dat ik zelf kan bepalen hoe ik met mijn gedachten omga.

Wat mij het meest heeft geholpen, is dat ik er open over ben gaan praten. Ook op mijn werk. Dat voelde spannend, maar ik merkte dat mensen vaak begripvoller reageren dan je vooraf verwacht. Ik hoefde daardoor niet meer te doen alsof alles goed ging.

Je hoeft het niet alleen op de lossen

Inmiddels gaat het al vijftien jaar goed met me. Ik heb een fijn leven, een leuke baan, een leuke partner en veel mensen om me heen. Ik kan nu meer aan en heb me daardoor verder kunnen ontwikkelen in mijn werk. Ik heb geen gedachten aan zelfdoding meer. Maar ik ben me altijd bewust gebleven van mijn kwetsbaarheid.

Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat je niet hoeft te wachten tot je helemaal vastloopt. Je hoeft het niet alleen op te lossen.