Ervaringsverhaal Ger

“Er is altijd een oplossing”

Ger Oosterhuis (67) werkte als verpleegkundige in de thuiszorg en doet dit sinds zijn pensioen nog steeds vrijwillig. Hij groeide op in een gezin met weinig liefde en aandacht. Al vroeg voelde hij zich op zichzelf aangewezen. In zijn jonge jaren raakte hij verstrikt in een leven van verslaving, leefde hij op straat en worstelde hij met de gedachte dat hij de moeite niet waard was. Toch bleef er iets in hem dat niet wilde opgeven. Met hulp en een sterke levensdrang wist hij zijn leven opnieuw op te bouwen.

Mijn leven is niet bepaald vanzelf gegaan. Ik kom uit een groot gezin met dertien kinderen, maar voelde me eigenlijk vaak alleen. Er was weinig ruimte voor aandacht en liefde. Daardoor had ik al vroeg het idee dat ik het zelf moest zien te redden. Ik wist niet goed wie ik was of wat ik waard was. Dat gevoel heb ik jarenlang met me meegedragen.

Toen ik jongvolwassen was, ben ik in de drugswereld terecht gekomen. Uiteindelijk raakte ik verslaafd aan heroïne en cocaïne. Achteraf zie ik dat die verslaving niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Ik was op zoek naar iets om niet te hoeven voelen wat er vanbinnen speelde.

Op straat zonder uitzicht

Jarenlang draaide mijn leven vooral om overleven. Ik leefde op straat en had weinig houvast. In die periode ontstond de gedachte dat ik het allemaal niet waard was. Dat er voor mij misschien geen toekomst meer was. Gedachten aan zelfdoding werden sterker.

Toch zat er ergens een stemmetje dat zei: ik wil eigenlijk leven. Ik noem dat levensdrang. Hoe slecht het ook ging, die bleef er. Maar ik wist niet hoe.

Op een gegeven moment besefte ik dat ik er alleen niet meer uit zou komen. Toen heb ik hulp gezocht. Ik liet me vrijwillig opnemen in een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Dat was geen makkelijke stap, maar wel nodig, omdat ik voelde dat het anders niet goed zou aflopen.

Stap voor stap

Mijn herstel ging niet van de ene op de andere dag. Ik heb vijf jaar hulp gehad voordat ik mijn leven weer echt kon oppakken. In die jaren leerde ik mezelf beter kennen en kreeg ik handvatten om anders met het leven om te gaan. Het was hard werken, maar stap voor stap kreeg ik weer vertrouwen in de toekomst en ontdekte ik dat ik iets voor anderen kon betekenen. Uiteindelijk ben ik verpleegkundige geworden. Iets wat ik zelf nooit had bedacht, maar dat werk paste heel goed bij mij. Ik heb 25 jaar in de thuiszorg gewerkt en doe dat, ook nu ik met pensioen ben, nog steeds 12 uur per week.

Je bent meer waard dan je denkt

Ik heb nu een stabiel leven. Maar nog steeds blijf ik bezig met mezelf ontwikkelen. Dat stopt eigenlijk nooit. Mijn zoon is inmiddels volwassen en kent mijn hele verhaal. We hebben zeer goed contact en ik hoef niks te verbergen. Daar ben ik trots op. Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat je altijd meer waard bent dan je zelf denkt. Hoe diep je ook zit, er is altijd een mogelijkheid om verder te komen. Maar probeer het niet allemaal alleen te doen. Je kunt altijd om hulp vragen als je vastloopt. Lange tijd dacht ik dat ik alles zelf moest oplossen. Inmiddels weet ik dat hulp vragen geen teken van zwakte is.